Frosted Flake Wood

"Κατάρα"

2010-06-01T02:56:00.000+03:00

Ξεκίνησε πάλι ο εφιάλτης και τι να κάνω. Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Δεν έχω κανένα ενδιαφέρον και δεν ξέρω ποιον να σιχτιρίσω πάλι βραδυάτικα. Ανησυχώ πολύ και αγχώνομαι. Δεν μπορώ να κοιμηθώ καθόλου και όταν κοιμάμαι είναι οι ώρες που δεν πρέπει. Έτσι είναι όταν έτσι γεννιέσαι χωρίς χάρη καμία. Δεν υπάρχει ελπίδα να αλλάξει κάτι σύντομα και ο καλός μου ευατός την έχει χάσει τη μάχη χρόνια τώρα. Κάτι πρέπει να γίνει γιατί είναι φαύλος κύκλος.
Έχω βαρεθεί να αισθάνομαι σαν σταθμός και οι άλλοι να προχωράνε μπροστά ενώ εγώ είμαι ίδια εδώ και τρία χρόνια. Και είναι αργά να γυρίσεις πίσω γιατί είναι τρία χρόνια και ούτε μπροστά μπορείς να πας. Και ούτε να καταλάβεις μπορείς.
Μέσα στο ζελέ είναι βολικά αλλά να βγείς εύκολα δεν παίζει. Δεν είναι ότι δεν θέλω να βγω έξω είναι που δεν θέλω να δω κανένα γιατί μου τη σπάνε. Γιατί για μένα δηλαδή όχι; Γιατί οι άλλοι και όχι εγώ; Ναι κάνω κάτι λάθος.
Πρέπει να ξεκινήσω να δουλεύω για κάτι νέο.
Δεν πρόκειται να ξαναδώσω τίποτα.
Είμαι τεμπέλα και γκρινιάρα. Μήπως πρέπει όντως να δουλέψω περισσότερο ή μήπως πρέπει να θέλω να δουλέψω περισσότερο.
Μερικούς ανθρώπους είναι καλύτερα να μην τους γνώριζες ποτέ ώστε να μην το σκέφτεσαι.
Δεν είναι η ευτυχία σου μακριά μου που πονάει, αλλά η ευτυχία σου χωρίς εμένα.

"Ξέχασα"

2009-10-29T02:58:00.000+02:00

Έχεις ξεχάσει πως είναι να ζητάς και να λαμβάνεις. Έχεις χάσει το δικαίωμα να ζητάς μετά από τόσα χρόνια. Όταν ήμουν μικρή μου έλεγε ο μπαμπάς μου πως περνάνε τα χρόνια τόσο γρήγορα αλλά δεν καταλάβαινα. Οι μέρες κρατούσαν τόσο πολύ και ήταν τόσο γεμάτες με καινούρια πράγματα να μάθω και να νιώσω. Τώρα οι ώρες περνάνε σα νερό και δεν έχω χρόνο να κοιμηθώ. Όταν ήμουν μικρή δεν ήθελα να κοιμάμαι γιατί φοβόμουν το σκοτάδι όταν κλείνεις τα μάτια. Μού είχες πει ότι ο ύπνος είναι χάσιμο χρόνου δεν ξέρω αν θυμάσαι τι σου είχα απαντήσει. "Αν δεν κοιμάσαι δεν ονειρεύσαι. Ο ύπνος είναι το καλύτερο πράγμα." Τώρα όμως στ'αλήθεια φοβάμαι να κοιμηθώ, γιατί δεν θέλω άλλο να ονειρεύομαι χωρίς να ζω.
Μάλλον έχω πιει πολύ καφέ.
Θες να φωνάξεις να πεις "τι κάνεις ρε εκεί;" γιατί...
"... πέταξε τις κάλτσες στα άπλυτα. Η σκιά πέρασε στην άκρη του δωματίου και δεν ήταν τίποτα όταν άναψε το φως. Η ρουτίνα την ακολουθούσε πάντα χωρίς να ξεκολλάει."
Το παρόν είναι σαν κολλητική ταινία όταν πρέπει να κάνεις πράγματα που δεν θέλεις. Η πορεία είναι χαραγμένη, η πόρτα ανοιχτή για να βγείς και να μπεις σε άλλο κελί.

"Ξανά..."

2009-07-31T15:37:00.004+03:00

Και πως γίνεται αυτό; Να είναι έτσι;
Να ταν αλλιώς αν δεν; Να ταν αλλιώς και να μην γίνεται;
Αλλά γίνεται.
Θα το θυμάμαι.
Μην κοιτάς έτσι, όλα καλά είναι και σήμερα.

"... and stay out"

2009-07-29T15:17:00.004+03:00

Many times I've been told
that I should go
but they don't know
what we got baby
they may not see the love in you
but love I do
and I'll stay right here

hmm, sweet sweet baby
life is crazy
but there's one thing
I am sure of I'm your lady
always baby
and I'll love you now and ever

sugar wishes don't change
what is real
or how it feels
in the bad times
for whatever he is
he is mine
all the time
and we're gettin' by
with our true love.

hmm, sweet sweet baby
life is crazy
but there's one thing
I am sure of
I'm your lady
always baby
and I´ll love you now and ever

baby
who'd have ever thought
just the two of us
that we'd come this far together
baby
so I'm here to stay
cause without you baby
I can't go any further

"Πόρτες από τούβλα"

2009-07-28T00:34:00.004+03:00

Μάλλον δεν είναι και έτσι. Τελείως έτσι, sweetness.
Ναι ρε πες και ότι δεν μου βγήκε κιόλας. Λες και δεν ξέρω τι σκέφτεσαι όταν το κάνεις και πόσο πεζά είναι τα περαστικά από το μυαλό σου. Σταμάτης και Γρηγόρης.
Και συ παίζεις και γελάς;
Τουλάχιστον όχι έτσι αλλά αλλιώς, όπως και τώρα, θα 'ναι.
Πότε πότε θα γυρνάς σε μέρη παλιά, θα θυμάμαι. Και όλα τα γραφτά θα 'ναι για μένα και όλα τα σκυλιά θα 'ναι για σένα άγρια και φοβερά τα χνώτα τους και ο αχός τους. Θα πατας στα ανοιχτά και τυφλά θα σκοντάφτεις. Οι μέσα θα κοιταν έξω και θα βλέπουν μόνο σκοτάδι, τα φώτα θα είναι αναμμένα.
Όλοι διαφορετικοί και εγώ με τη γυάλα μου. Εσείς με τα μέρη σας και τις βαλίτσες στο χέρι.
Κλείστε τις πόρτες σας, χωρίς εμένα, δεν θα μου αφήσει ο καιρός το χέρι. Το κρατάει σφιχτά και με τραβάει, χωρίς να θέλεις.
Τα βιβλία μου τα έχω γράψει μόνη μου, χωρίς συνοχή και τέλος, συνεχίζουν παράλληλα. Οσα ζωγραφίζω, τσαλακώνω και πετάω χωρίς κανείς να τα σηκώνει.
Χωρίς μετάφραση, υπότιτλους και όλα τα συναφή, άντε γαμηθείτε να ησυχάσουμε.

"Τι θα το κάνεις το χταπόδι;"

2009-07-27T19:34:00.002+03:00

Και ρούχα και παπούτσια και απ'όλα.
Και μαγιό και παρεό και καπέλο.
Σου'ρχομαι!
Αύριο και τέρμα.
Δατς ιτ!

"Sammy"

2009-07-26T01:13:00.003+03:00

Είναι γλυκό να ξέρεις ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω σου με ομορφιά μέσα τους. Που δεν αντέχουν να μην νιώθουν και δεν σταματούν να ψάχνουν μέχρι τα παπούτσια να λιώσουν και να ασπρίσουν τα μαλλιά. Χωρίς να υπόσχονται αλλά να πραγματοποιούν.

Τα όνειρα και οι ελπίδες σου είναι ένα θαύμα και όλα τα καρφιά που σε πονάνε. Τώρα ξέρω ότι δεν είμαι εγώ η πρόστυχη γι'αυτά που θέλω ούτε εσύ αφελής. Ούτε θα γυρνάμε σαν θύματα χωρίς θύτη και άσκοπα σε άδεια κελιά. Γιατί η άδεια σου καρδιά είναι που γεμίζει τη δική μου με ζωή και σταματούν οι φλέβες της να αιμοραγούν.

"Zephyr Song"

2009-07-24T15:53:00.005+03:00

Καλά πήγε, είμαι ικανοποιημένη επιτέλους.
Ναι, ήρθε το σαββατοκύριακο! Πάμε εξω. Και μετά πετάω μακριά το καλοκαιράκι στην ακρογιαλια.

Πρέπει να ήταν πολύ αστείο και διασκεδαστικό αυτό, ελπίζω να επιβεβαιωθήκατε.
Κοιμάμαι πολύ καλά, ευχαριστώ.
ΧΧΧΧ

"Απόδοση"

2009-07-24T00:48:00.002+03:00

Τι να περιμένεις και τι να κάνεις, μόνο εκτός από αυτό. Καθαρά και ξάστερα και πεντακάθαρα.
Άντε να φύγω δεν αντέχω άλλο και κάποια στιγμή πρέπει να βγάλω και εισιτήριο.
Δεν μπορώ και δεν γίνεται και δεν θέλω αυτό το πράγμα πια να συμβαίνει συνέχεια.
Νυστάζω τόσο πολύ, είμαι κουρασμένη. Αύριο και μετά φτου ξελευθερία.
Όλα αυτά που δεν έχω δικαίωμα να λέω πια είναι σα χαστούκια.
Άς σταματήσω εδώ.

"Παρουσιάστε"

2009-07-23T20:40:00.002+03:00

... αύριο.
"Είναι το τελευταίο σου;" και χθες και σήμερα. Δεν ξέρω γαμώτο, αν δεν βγει το αποτέλεσμα που να ξέρω αν θα είναι το τελευταίο που θα κάνω.
Ήρθες και συ σήμερα, γιατί; Ναι, δεν πήρε τηλέφωνο σιγά μην βγάλει και ανακοίνωση κιόλας.
Μου ήπιαν τον χυμούλη μου αλλά έβαλα το νερό στον ψυκτικό. Σιγά την συνάντηση κορυφής που μου θέλανε και εργολάβους.
Να τα μαζεύουμε σιγά σιγά. Πρέπει και να βρώ και από αυτά και από κείνα και να ψωνίσω. Και να κλείσω τους φακέλους μου και να αδειάσω τα συρτάρια.
Και να πληρώσω.

"... και σήμερα"

2009-07-22T19:26:00.002+03:00

Πόσο άδικη μπορώ να γίνω όταν θυμώνω, σαν παιδί. Σαν κακομαθημένο παιδί που τα θέλει όλα δικά του και τώρα και αμέσως και πολύ. Δεν ακούω τίποτα και κανένα.
Σας πήρε και σας η μπάλα, και σένα σε πάτησε οδοστρωτήρας.
Τα βάζω όμως όλα πίσω και προχωρώ κάπου μακριά.
Όλα σχεδόν τελείωσαν και πέρασαν, 4 μόνο μέρες και ένα σαββατοκύριακο ξεκούρασης. Όλα καλά θα πάνε και για σένα θα το δείς, δεν χρειάζονται και πολλα πολλά. Θα τα καταφέρουμε να νικήσουμε το σύστημα!!
Μετά διακοπές που δεν νόμιζα ότι θα πάω, ένας μήνας γιούχου.
Θα είμαι εγώ επιτέλους.

"Marie"

2009-07-22T00:05:00.004+03:00

Σε ένα τετράδιο ξεκίνησα να γράφω, για να έχω κάτι να δώσω μετά. Το μετά δεν ήρθε και γέμισα μόνο μια σελίδα. Ότι σκέφτεσαι και ότι ποθείς είναι σε ένα δικό του σύμπαν χωρίς φωνή. Γι'αυτό και γω.

Κοιτάς στη λίμνη, ζαλίζεσαι, χάνεσαι και πέφτεις μέσα. Χωρίς φωνή και ποιος να σε σώσει. Είναι βράδυ, η λίμνη είναι μαύρη τρύπα και δίνη, όταν δεν είναι λίμνη είναι κλεψύδρα και βγαίνεις στην άλλη μεριά, από σένα προς τα σένα, αναδιπλώνεσαι προς τα μέσα. Και γελάει ενώ δεν είναι αστείο και παίζει ενώ δεν είναι παιχνίδι, αλλά είναι μόνο ένα τυφλό παιδί που δεν έχει άλλον ήχο από τον παφλασμό.

Πόρτες που ανοίγουν μόνες τους στο σκοτάδι. Και λες θα μαι μόνη μου σε μερικές μέρες και τρομάζεις. Όλα τα τέρατα των παραμυθιών και όλοι οι κακοί θα έρθουν να σε φάνε. Θα εξαφανιστείς και δεν θα σε βρεί κανείς. Κανείς δεν θα μάθει και κανείς δεν θα θυμάται.

Συγχαρητήρια Λατρεία μου, τα 'βωσες όλα. =) Ελπίζω και γω να μπορώ.

"Αλήθεια! Κανείς δεν το περίμενε!"

2009-07-21T00:58:00.003+03:00

Ναι το παρατήρησα ότι με αποφεύγετε. Ας είναι, όπως θέλετε.

Τα τζελάκια μου γελάνε περίεργα και όλα βαίνουν καλώς. Η αλήθεια είναι ότι δεν πειράζει μωρέ όλα μια ιδέα είναι και απορώ γιατί κουράζομαι τόσο. Κουράζομαι αλλά δεν γίνεται να τους ευχαριστείς όλους και πολλές φορές δεν είναι απαραίτητο.

Σκέφτομαι συχνά πόσο λάθος είναι τελικά να δίνεις ευκαιρίες όταν η απογοήτευση είναι σίγουρη. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, βολεύονται.
Και ναι, τόσο ηλίθια ήσουν, τόσο τίποτα για κανένα, τόσο ζώον. Σε μία ομίχλη από ψέμματα και στείρους εφησυχασμούς. Μην ανησυχείς, εγώ σ'αγαπάω όμως, συνέχεια, και πιο πολύ. Χι και Χι και Χι και Χι και ΧαΧαΧαΧαχαχαχα.

"Καλύτερα"

2009-07-20T09:19:00.002+03:00

Μόνο 10 μέρες και μετά θα φύγω κάπου μακριά και δεν θα με βρίσκετε. Έτσι να σκάσετε. Μετά θα γυρίσω για να κλειστώ στο σπίτι. Κάπου μακριά θα ζω και θα κοιμάμαι. Κάπου μακριά θα υπάρχει μια εικόνα και εγώ θα είμαι καλά.
Πείστηκα τελικά ότι όλα ήταν αδιάφορα και μόνα. Ότι όλα δεν είχαν λόγο , ότι εγώ δεν είχα λόγο να.
Θα σε δω στο χωριό να μου πεις τι έγινε.

"Χειρότερα"

2009-07-19T19:43:00.003+03:00

Κανένας δεν ενδιαφέρεται. Δεν πετυχαίνεις ποτέ τίποτα αν δεν παλέψεις και δεν προσπαθήσεις, αλλά κανένας δεν προσπαθεί γιατί κανένας δεν θέλει να προσπαθήσει. Είσαι μέσα στην έρημο και σε πατάνε οι καμήλες. Το βράδυ κάνει κρύο και τι νόημα έχει να κάνεις υπομονή και αύριο βράδυ κρύο θα κάνει.

Λίγο ησυχία για να μπορώ να κοιμάμαι και λίγο αέρα να ανασάνω. Δεν μπορώ άλλο τη βροχή, γιατί όλο βρέχει. Και ο χρόνος μένει το ίδιο και δεν θέλω να περνάει. Δεν μπορώ να μεγαλώνω άλλο, δεν μπορώ να πρέπει να κάνω σοβαρά πράγματα.

Νιώθω τόσο λίγη και ηλίθια, δεν πρέπει να χρειάζεται να κάνω όλα εγώ, ούτε να σκέφτομαι μόνο εγώ τους άλλους. Πως να σταματήσω να ονειρεύομαι και να κοιτάξω στα μάτια όλους αυτούς τους κουρασμένους από τη δουλειά και να τους πω ότι όχι, δεν είναι έτσι δεν ζω εγώ στα σύννεφα, έτσι πρέπει να είναι να κοιτάς τους ανθρώπους με αγάπη, να φροντίζεις τα πάντα με αγάπη, να μην λες να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Οι άνθρωποι να μην λένε ψέμματα και να μην σ'εγκαταλείπουν όταν έρθουν τα δύσκολα.
Αφού δεν είναι έτσι, δεν βρίσκω νόημα στο να συνεχίζω αφού κάθε φορα.
Και μην τολμήσεις να μου ξαναπείς ότι είσαι σίγουρη ότι δεν είναι έτσι αφού να έχω αποδείξεις.

"Μια μέρα ακόμα"

2009-07-18T21:33:00.003+03:00

Μ'αρέσει να κοιμάμαι αλλά δεν τα καταφέρνω για πολλές ώρες πια και πολύ μου τη σπάει. Μια εβδομάδα ακόμα άντε να δούμε. Γαμώ τα τζελ μου και τα λάμδα. Μετά εκτός. Μετά εντός. Το κόλπο με τα καπάκια πιάνει.

Τι ηλίθιο σκεπτικό " α ξέρεις θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι με αυτόν τον τρόπο χειρότερα" ή " Θα μπορούσα να είχα κάνει αυτό το (χειρότερο) πράγμα αλλά δεν το έκανα". Και πως δήλαδή αυτή η σκέψη κάνει τα πράγματα καλύτερα ή δικαιολογεί τα άσχημα πράγματα που έκανες;
Ναι δεν κάνει τα πράγματα καλύτερα όταν είναι ήδη σκατά και τα βραβεία για την ηλιθιότητα μας τελείωσαν.

"Never on your side"

2009-07-16T14:39:00.002+03:00

Το κακόμοιρο παιδί μου στο γατογιατρό και δεν απαντούσε. Ο καθένας το δικό του, λες και όλοι ξέρουν. Κομμάτια χαμένα και μέρες, ώρες, λίστες, διαγράματα. Θέλω να φύγω από δω και έχω άλλες τρεις ώρες και δύο να γυρίσω σπίτι. Θέλω να κάνω κάτι και για μένα χωρίς ξέρω τι και πως. Και δεν μπορώ να δείχνω οκ όταν δεν είμαι. Και δεν μπορείς να κάνεις πράγματα χωρίς να ρωτάς. Τα νεύρα μου.
Ο άλλος την έχει τελείως ψωνίσει με το μικρό. Η άλλη είναι στο πάνω νησί και χαίρεται. Εγώ είμαι εδώ και χάνω την υπομονή μου. Ολυμπιακό άθλημα πόσες φορές θα φωνάξουν το όνομά μου. Τι στο διάολο είναι πάλι;

"Δεν είναι το ίδιο"

2009-07-13T00:29:00.001+03:00

Ναι καλά συγνώμη. Όλα οκ. Άντε να δούμε πόσο μαλάκας θα συνεχίζω να το παίζω και να τα ξεχνάω όλα. Γιατί πάντα να μου συμβαίνει αυτό; Έτσι είναι η πραγματικότητα; Υπάρχει ένας κόσμος που δεν χρειάζεται να προσπαθείς ή εγώ είμαι τελείως βλαμμένο;
Μάλλον εγώ είμαι τελείως βλαμμένο. Γιατί εμένα δεν θα μου περνούσε ποτέ από το μυαλό να κάνω κάτι τέτοιο. Και ποιος στην τελική είναι ο κακός δηλαδή; Όλοι αρκετά κάνουνε δεν χρειάζεται, μόνο ο άλλος να βγάζει το φίδι απ'την τρύπα. Βρες μου αυτό, κάνε εκείνο, πάρε τηλέφωνο αυτόν και πές του αυτό. Γαμώ το μου.

"Ο Θεος αγαπά τον κλέφτη."

2009-07-12T18:18:00.002+03:00

Επειδή σας είδα, και μου χαμογέλασε η τύχη που αποκαλύπτει τα μυστικά. Πως είναι όμως κανένας να μην σε πιστεύει όταν το λες. Πως είναι να αποδεικνύεται το δίκιο αλλά να μην έχει σημασία πια. Εχω βαρεθεί, μια ζωή τα ίδια. Ναι καλέ μου φιλόζωε, η γάτα σου θα ψοφήσει. Μάντεψε ποιος είναι ο γκαντέμης όταν συμβεί. Έλεος.
Νομίζω είναι προφανές ποιος έφταιγε για όλα. Άμα βάζεις το χέρι σου στη φωτιά τα θέλει ο κώλος σου. Αν κοιτάς καλά θα δεις και μπορεί αυτό που θα δεις να μην σου αρέσει. Μάλλον γιαυτό θεωρείται αδιακρισία να κοιτάς στα πράματα των άλλων.

"Nothing even matters"

2009-07-11T01:52:00.004+03:00

Ζωντανεψε το φως και τα δέντρα. Αφήσαμε τα σύννεφα και περάσαμε απέναντι και χαλάσαμε το σήμερα για το αύριο, Εγώ και εγώ. Κρίματα και παραπτώματα και πέτρες.
Τι σημασία θα είχε τότε αν δεν μπορούσα; Εσύ το λες αδυναμία, εγώ ό,τι και να το λέω δεν μ'ακούει κανείς.

"All of your demons will wither away"

2009-07-09T20:44:00.002+03:00

Πάνω που λες ότι τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να ναι χειρότερα, έρχεται η νύχτα. Με δράματα, συναγερμούς και μοναξιά όλα σε ένα. Με γείτονες που δεν έχεις ξαναδεί και νοικοκυρές με ντόπερμαν. Το βλαμμένο το ζώον μου αδέσποτο και να φοβάμαι να ανοίξω την πόρτα. Μια χαραμάδα πίσω από τον σύρτη και η κονσέρβα να μυρίζει παραπονιάρικα.
Χώρια εσύ που είπες ότι θα πάρεις να κανονίσουμε.
Παίρνουμε παρουσίες και όλοι απόντες.

Έχουμε σάουντρακ όμως. Αμέ.

"Είναι μόλις Τετάρτη"

2009-07-08T15:06:00.004+03:00

Ωραία ξεκινήσαμε, με καυγάδες, φωνές και υπέρηχους. Πάμε καμιά βόλτα να ξεσκάσουμε και μετά πάλι μέσα, χωρίς τίποτα να με κρατάει.
Τα λέμε.
Προσπαθώ αλλά δεν μπορώ, και είναι δύο εβδομάδες ακόμα, ίσως τρεις. Όσο πάει αισθάνομαι όλο και μικρότερη και δεν μιλάω καθόλου.

"Δεν θέλω"

2009-07-03T13:47:00.003+03:00

Δεν θέλω τίποτα άλλο. Δεν θέλω τίποτα να κάνω. Δεν θέλω να πάω στη σχολή τη δευτέρα. Δεν θέλω να πάω στο θέατρο. Δεν θέλω να περάσω καλά. Δεν θέλω να βγω έξω. Δεν θέλω να φεύγω. Δεν θέλω να βλέπω. Δεν θέλω να καταλαβαίνω. Δεν θέλω να μην μιλάω. Δεν θέλω να κρύβομαι. Δεν θέλω να πειστώ. Δεν θέλω να μου λένε. Δεν θέλω να λέω. Δεν θέλω να ακούω. Δεν θέλω να γράφω. Δεν θέλω να σκέφτομαι. Δεν θέλω φάω. Δεν θέλω να έρθω. Δεν θέλω να ξέρω. Δεν θέλω αγκαλιές. Δεν θέλω να γελάσω. Δεν θέλω να έχω άδικο. Δεν θέλω τον χρόνο. Δεν θέλω να είμαι εγώ. Δεν θέλω να ξυπνάω. Δεν θέλω κανέναν άλλο.

"Αλλού"

2009-07-01T04:49:00.002+03:00

Να έχεις κάπου να πας, όταν θες να φύγεις και κανείς να μην σε ρωτάει πια για τίποτα. Οι μέρες να περνούν χωρίς να το καταλαβαίνεις και να μην το σκέφτεσαι πως ο χρόνος περνάει. Να μην βρέχει, να μην φυσάει. Να μην έχεις κανέναν, αλλά να μην αισθάνεσαι μόνος. Να έχεις πολλά βιβλία και ταινίες, να έχεις πολύ παγωτό. Να μην πειράζει που φοράς τα δασκαλίστικα γυαλια. Να μην χρειάζεται να έχεις πρόγραμμα για προλάβεις να κάνεις μπάνιο. Να μην χρειάζεται να έχεις πρόγραμμα.

“Well: what we gain by science is, after all, sadness"

2009-06-30T03:47:00.004+03:00

Είναι ωραίο να έχεις κόσμο στο σπίτι, να ξέρεις ότι ήρθαν για σένα. Μόνο να μην ρωτούσαν συνέχεια για διακοπές. Δεν νομίζω να πάω πουθενά τουλάχιστον αυτό που κανόνισα δεν φαίνεται και τόσο σίγουρο. Μακάρι ο άλλος να σου έλεγε "ξέρεις δεν μπορώ" δεν είναι και τόσο δύσκολο, αν είναι να κανονίσω κάτι άλλο, λέμε τώρα.
Οι γονείς μου θα πάνε καμπινγκ τώρα στα γεράματα. Εγώ νιώθω πιο γερασμένη από αυτούς, σαν να μην κάνω τίποτα.
Βαριέμαι όσο τίποτα να κάνω σχέδια και τέτοια, ειδικά τώρα που δεν έχω κάτι να περιμένω. Χαρά και εργασία όλο τον Ιούλιο. Όπως τα λέει ο ποιητής.

"-Πότε δίνεις; -Συνέχεια"

2009-06-28T22:29:00.004+03:00

Οι άνθρωποι σε ξαφνιάζουν και είναι σαν να γυρίζεις πίσω. Ένα ποτό και δεν είναι αργά γιατί αύριο δεν είναι καθημερινή. Χωρίς να παρακαλώ, να συμβιβάζομαι και να στεναχωριέμαι.Την επόμενη να κερνάω ορεκτικά τους καλεσμένους του συλλόγου και να χορεύουμε.
Οι άνθρωποι δεν υπάρχουν στ'αλήθεια, μόνο διάφορες εκδοχές τους που πεθαίνουν κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια. Σα χάδι και τιμωρία μαζί, έτσι για να θυμάσαι να μην πιστεύεις στις ψυχές που βλέπεις.
Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν γνώμη και δέρμα. Όπως ήταν θα είναι και αν μπορείς να το δεχτείς θα συνεχίζεις. Να σβήνεις και να γράφεις σαν να μη γέμισε ποτέ το χαρτί.
Να αγαπάς και να μην ξεχνάς.

Εγώ δεν ξαφνιάζω, ίδια σκεφτόμουν πάντα.
Αλλάζω γνώμη συνέχεια, γιατί δεν πιστεύω.

Εγώ υπάρχω στ' αλήθεια. Εσυ;

"Superhero"

2009-06-26T11:04:00.002+03:00

Στην αρχή σε χτύπησαν και φώναξες δυνατά. Σου ζήτησαν συγνώμη και όλα ήταν καλά.
Όταν σε ξαναχτύπησαν ήταν επειδή δεν σε είδαν. Φώναξες και τότε κατάλαβαν. Φόρεσαν γυαλιά και όλα ήταν καλά.
Μετά σε χτύπησαν ξανά, μίλησες μαζί τους, εξήγησες τα πάντα. Σου είπαν ότι μιλάς πολύ αλλά ότι όλα είναι καλά.
Ήρθε το επόμενο χτύπημα και το περίμενες. Σε μάλωσαν που στέκεσαι εκεί, αλλά μετά σε συγχώρησαν και όλα ήταν καλά.
Κουλουριάστηκες σε μία γωνία χωρίς να μιλάς. Σε ξαναχτύπησαν. Φώναξες "Αδικία!" και σου είπαν ότι γκρινιάζεις χωρίς λόγο γιαυτό και σου άξιζε. Αλλά σε συγχώρησαν και όλα ήταν καλά.
Μετά σε χτυπούσαν συνέχεια και εσύ δεν μιλούσες.
Στο τέλος σε έσπασαν και σε πέταξαν.
Και όλα ήταν καλά.

"Ε ναι λοιπόν!"

2009-06-25T02:08:00.004+03:00

Όλα σωστά και στη θέση τους.
Απελπισία, να σου κλέβουν και τον ύπνο δεν έφταναν όλα τα άλλα.
Ψάχνω μέσα μου να βρω συγχώρεση και αγάπη. Κατανόηση. Τίποτα.
Δεν υπάρχει διέξοδος πουθενά.

"Τι ωραία που περνάμε εδώ στην Εξοχή"

2009-06-24T22:00:00.002+03:00

... και ύστερα ένα βράδυ. Αναμφίβολα βράδυ και σίγουρα και πολύ. Μόνη λύση. Λύση όλων.

Χάπι θοτ. Χάπι. Πλανήτης Χάπι. Πλανήτης των πιθήκων χάπι. Αντιβίωση. Αντίθεση.

Γιατί εγώ όχι; Γιατί εγώ όχι;

Δικαίωμα κανένα. Απολύτως. Ούτε δικαίωμα να φύγεις, ούτε να γυρίσεις. Να γυρίσεις που; Χωρίς σκέψη και βούληση. Ζωή; Παγίδα, σαρκοβόρα παγίδα. Εκβιασμός, απόρριψη, περιφρόνηση, καταπίεση, εξαναγκασμός. Χειρότερα. Ψέμματα.

Σπασμένο παιχνίδι, αλλά πάντα παιχνίδι. Διασκέδαση. Σκέδαση.

Ένας ήλιος λαμπερός που πετούσε και θαρρείς τραγουδούσε και ένας πάγος μεγάλος που έλιωνε. Τόσοι μήνες βροχή. Μετά στέγνωσε.

"Ναι. Καλα."

2009-06-16T03:33:00.003+03:00

Συρτάρια με ρούχα και σχέδια και φύλλα ξερά και κίτρινα. Πολλά κουτιά που έμειναν στην ντουλάπα μετά την μετακόμιση που βαριέσαι να τακτοποιήσεις, γεμάτα πράγματα που δεν θέλεις να πετάξεις.
Σπρώχνεις την πόρτα και την διπλοκλειδώνεις και πάει τελείωσε. Όλα εντάξει, και μετά φεύγεις. Καινούρια τσάντα και φόρεμα, ίδιες σκέψεις και το ταξίδι άκυρο. Μεγάλα λόγια ο προορισμός και μέλλον αβέβαιο και ένα σωρό άτακτες σκέψεις που τρέχουν από δω και απο κει. Κάθε φορά που τις διαβάζεις γεμίζει ανία το δωμάτιο.
Ένα δυο γραπτά που αναθεώρησες και πέταξες. Μπορεί περισσότερα.
Μέρα κενή και αδιόρθωτη.

"A story has no begining or end"

2009-06-15T01:04:00.002+03:00

Απαραίτητα ταιριαστό.
Νομίζω ότι σιγά σιγά η ώρα μου πλησιάζει. Όχι εκείνη η ώρα, ξέρεις ήρθεν η ώρα σας και τέτοια. Η άλλη ώρα που αναθεωρείς, και που αυτά που γράφεις μπορεί σε μία ώρα να είναι μια άχρηστη και παραπλανητική ιδέα του πως είναι η ζωή σου στα μάτια κάποιου, λέμε τώρα, ενδιαφερόμενου. Πάντως θα έρθω να τα πούμε το σαββατοκύριακο και μην ανησυχείς.
Τελοσπάντων δεν σκοπεύω να φυλακιστώ σε ανασφάλειες και μαλακίες, ούτε να μπλεχτώ σε κόμπους που δεν λύνονται.
Ουφ!
Πάνω που πιστεύεις ότι κάποιος μπορεί να έχει μια αγωνία για το αν είσαι καλά ή κάτι τέτοιο, πάντα κάτι θέλει απο σένα τελείως άσχετο και ίσα που προλαβαίνεις να σκεφτείς ότι είσαι εγωίστρια. Απευθείας βέβαια ακολουθεί και η σκέψη ότι η προηγούμενη σκέψη ήταν τελείως άτοπη και ότι τελικά δεν γλιτώνεις από τον "τάδε" που κάνει παρέα μαζί σου επειδή ξέρεις την "τάδε", όταν σταματάς να κάνεις παρέα με όλους τους "δήθεν" ( βλ. "αγάπη μου, μουατσ-μουατσ").
Τουλάχιστον βάζεις τα πράγματα σε μία σειρά και αν χρειαστεί θα κυνηγήσεις το μέλλον. Ακούραστα. Κάμελ τρόφυ ένα πράμα.
Ίσως τελικά είμαι άλλο ένα θύμα του Χολιγουντιανού χάπι έντ. Ίσως τελικά είναι όλα μια βιομηχανία σχεδιασμένη να κρατάει το καρότο μπροστά στη μύτη σου και συ να δουλεύεις και να υπάρχεις χωρίς λόγο. Ίσως τελικά να υπάρχει καλύτερη ζωή αν τη διεκδικήσεις ή ίσως έτσι νομίζεις. Ίσως η καλύτερη ζωή είναι γιαυτούς που το αξίζουν και όσο και αν τη διεκδικήσεις μην περιμένεις αφού δεν το αξίζεις. Και εγένετο κόμπος.

"...και άλλα τέτοια"

2009-06-12T22:19:00.002+03:00

Τα καινούρια ρούχα του βασιλιά σε νέες περιπέτειες.
Τα νέα απο την Αθήνα είναι χαρμόσυνα.
Η μαμα λείπει ταξίδι στο χωριό.
Ο μπαμπάς έχει εξεταστική.
Η αδερφή μου θέλει να πάει στη Λούτσα για μπάνιο.
Ξέρω τον ξαδερφό μου 49%.
Δεν θα πάω διακοπές.
Δεν θα περάσω κανένα μάθημα, μόνο παθήματα από δω και πέρα.
Έχω δει τοσες σειρές εφ-μπι-αϊ που μπορώ να κάνω τον τέλειο φόνο.
Δεν σηκώνω το τηλέφωνο.

Και τα μάτια μου δεν γελάνε, γαμώ το κέρατο.

"Διακοπή"

2009-06-04T21:57:00.001+03:00

Δεν κοιμάμαι, δεν πεινάω και σίγουρα δεν διαβάζω. Σκατούλες. Μετά σου λέει αλλάξαν οι καιροί είναι όλα τα ίδια όπως πριν τόσα χρόνια. Ωχ, ήρθανε.. και τώρα τι;

"Όπως βλέπεις"

2009-06-03T11:46:00.003+03:00

"Μαζεύοντας λουλούδια το βρήκε, ένα μικρό κομμάτι γυαλί γαλάζιο. Το σήκωσε προς τον ήλιο και είδε του κόσμου πολλές αλήθειες. Το έκρυψε στο μικρό τσεπάκι της τσάντας, έφυγε τρέχοντας για να με βρει κατρακυλώντας την πλαγιά, στρίβοντας δεξιά να αποφύγει τις πέτρες από το παλιό αλώνι. Όλη την ημέρα καθόμουν στην αυλή και παρατηρούσα με ενδιαφέρον τις αναζητήσεις της. Ανοίγει το τσαντάκι λαχανιασμένη, ψάχνει. Καθώς ψαχουλεύει το τσαντάκι μανιωδώς, τα αγριολούλουδα που μάζευε σκορπούν από δω και αποκεί, ενώ τα μαλλιά της έχουν πλέον ξεφύγει από την κορδέλα και χορεύουν ασταμάτητα. Να που το βρήκε, το στρέφει προς το μέρος μου. Την κοιτάω και σαν να μην το πιστεύω, μέσα από το γυαλί όλα είναι διαφορετικά. [...]"

"R & D"

2009-06-02T22:27:00.004+03:00

Τι άλλο να διαβάσω ή να δω το μυαλό μου έχει γίνει ζελέ. Κάνετε λάθος αν νομίζετε ότι θα τα παρατήσω, αρνούμαι. Μόνο που αισθάνομαι γερασμένη ξαφνικά και η κλοπή του χρόνου είναι σοβαρό αδίκημα.
Μια λάμπα που κουνιέται και ένα ξεχασμένο τοστ, όλο το σκηνικό έτσι για να εξηγούμεθα. Και μην ρωτάς καν για το δράμα...
Έτσι γίνεται όμως ε; Συμβαίνουν αυτά ε;
Και τι σημασία έχει, μια απόφαση είναι.

"Και τι να πω"

2009-06-01T18:15:00.002+03:00

Τίποτα δεν έχει αλλάξει τελικά μετά από τόσο καιρό, όλο εκει που ξεκινήσαμε καταλήγουμε δεν ήταν ποτέ Ευθεία Γραμμή οποιασδήποτε βερσιόν. Ας καθόμαστε τώρα σε χωριστά δωμάτια να δούμε τι θα καταλάβουμε, έτσι να χαρούν οι οχτροί μας. Δεν έχει νόημα τελικά να στεναχωριέται κανείς για αυτά που δεν έζησε ποτέ, αλλά δεν είμαι και μηχανή.

Έψαχνα κάποιον να αντέχει δύο αλλαγές και εσύ ίσα που την πάλεψες τη μία. Ας είναι.

Μόνο δυο πράγματα που μου χρωστάς.

Σταμάτησα να γράφω, γιατί δεν είχα κάτι άλλο να πω, μου τελείωσαν οι λέξεις, όχι ότι είχα και πολλές. Πολλές φορές γυρνούσα εδώ αλλά δεν μπορούσα. Μέχρι εκεί φτάνω, στο μέτριο. Δεν μπορώ πια να παλεύω για τα άριστα, θα κάνω μόνο τα μέτρια που με ευχαριστούν. Ακόμα και αν το πιάνο είναι ξεκούρδιστο και σκονισμένο δεν με νοιάζει, έτσι να ταιριάζει με τις άτονες προσπάθειες τις καλλιτέχνιδος. Μπορεί και να μην φανεί η αχρηστία μέσα στην τόση φασαρία.

"Έπίσης..."

2006-10-16T13:02:00.000+03:00

Εκλέχτηκε πάλι ο χλιμίντζουρας.
Η ώρα της πρώτης σοδειάς τελείωσε, Δήμαρχε. (Ποιός κύριος;!)
Άρχισε η μεταναστευτική περίοδος...

"Ελεάνθη"

2006-06-26T22:30:00.000+03:00

Μου τη σπάει αυτο το όνειρο γιατί ξυπνάει ότι προσπαθώ να με χίλια νανουρίσματα κάθε μέρα να αποκοιμίζω.
Επειδή κλαις. Γιατί στο διάολο κλαις; Πρασινα μάτια και μετά λίμνες με νούφαρα, μετά καστανά και μοιάζει αλλά δεν είναι. Γέρνει το κεφάλι κα χαμογελάει, κοιτάει το πάτωμα και ακουμπάει τα χέρια στο μέτωπο. Προσπαθεί αλλά δεν είναι το ίδιο, δεν ξέρει να κάνει το σωστό. Αδιαφορία. Πορτες πολλές που ανοιγοκλείνουν. Ενα κοριτσάκι άσχημο αλλά γλυκό επειδή είναι μικρό και χαρούμενο.
Αν είχα ένα τσιγάρο τα πράγματα θα ήταν καλύτερα.

"Κατσίκα!"

2006-06-22T20:43:00.000+03:00

Θέλω να κάνω ένα ποστ κατα της Ζαχαρούλας. Είναι η πιο μαλακισμένη προισταμένη που υπάρχει στο σύμπαν. Ευτυχώς που δεν είναι "η πιο σταθερή μου σχέση".

"Who?..... me?"

2006-05-27T23:28:00.000+03:00

Δημόσια συγνώμη; Ποιος εγώ;
Είναι ωραία στον Παράδεισο όταν δεν ορίζεται απο την Παρουσία σου.
Δηλώνω ηττημένη, δε με νοιάζει ωστε να με πειράζει.

"Τίποτα μωρε..."

2006-04-11T17:03:00.000+03:00

Αυτό το μπλογκ έχει καταντήσει ασκοπο, σαν ένα ρούχο που μένει ξεχασμένο στο σύρμα και ας έχει στεγνώσει. Και πολλές άλλες παρομοιώσεις που βαριέμαι να γράψω.
Στο κάτω κάτω τι το κάνεις αφού σε χαλάει;
Τι λόγο έχω να κάνω ποστ γεμάτο με εμπάθειες, συμπάθειες και αντιπάθειες; Ουτε στα λευκώματα του δημοτικού το έκανα, ούτε και τώρα σκοπεύω να το κάνω.
Το τι ένιωσα αληθινά δεν το εμπιστεύτηκα σε κανέναν άλλο απο σενα που ρώτησες. Και όταν ρώτησες δεν το έκανες για να μάθεις. Εδώ είμαστε να αναπληρώνουμε τα κενά των άλλων. Ναι, σίγουρα, όποτε θες! Και άμα σε ξεχάσουν πάλι όλοι, εδώ είμαστε...
Αντε δυο χρονάκια και τα μαζεύω...
Και όπως υποσχέθηκα:
Αντε μου στο διάολο.

"Δεν Ξέρω..."

2006-03-11T14:15:00.000+02:00

Δεν ξέρω πως να ξεκινήσω να ξαναγράφω αυτες τις βλακείες με τις οποίες γέμιζα συχνά αυτή τη σελίδα.
Δε ξέρω αν θα έχει διαφορά.
Ξέρω ότι νιώθω την ίδια αμηχανία που αισθάνομαι όταν συναντώ κάποιον μετά από καιρό, ένα παλιο φίλο, που δεν τον έχω βγάλει από μέσα μου.
Είμαι αρκετά χαζή ώστε να έχω τη σιγουριά ότι επειδή δε σταματώ να αγαπάω κάποιον όσος χρόνος και αν περάσει, αυτο θα τα κάνει όλα καλά, επειδή το εύχομαι αρκετά δυνατά και ίσως άμα κάνω χάπι θοτ να πετάξω....
Θα σε ξαναβρω ίσως σε κάποιον άλλο. Παρέα τσίχλα. Δεν είμαι απογοητευμένη από κανένα εκτος από μένα. Και συ που με ξέρεις, δεν είναι αυτο που νομίζεις.
Δε μπορώ να ξεκαθαρίσω τι είναι που θέλω, ποια τα κίνητρά σου να τα κάνεις όλα χάλια και πως να μην βαρεθώ και να σιχτιρίσω όλη αυτη την κατάσταση.
Αν δε μπορεις να μοιραστείς, εν τέλει θα κοπείς.

"After Dark"

2006-02-04T23:49:00.000+02:00

Θα περιμένω να ρθεις και σήμερα... σα χαζή κάθε βράδυ.
Θα σε κοιμήσω στην αγκαλιά μου, θα σου χαιδέψω τα μαλλιά, θα σου φιλήσω το μέτωπο, θα σου λέω "σ'αγαπώ" στο σκοτάδι να μη μ'ακους. Τότε θα σαι ασφαλής, θα σε σφίγγω να σε νιώθω κοντά μου και δεν θα κοιμάμαι από φόβο μήπως ξυπνήσω και όλα είναι όνειρο. Και όπως σε κρατάω να σκορπίσω σα σκόνη και να μπω απ'τους πόρους σου σε ότι σε κάνει εσένα.
.
Έτσι είναι. Όποια σκέψη κάνω πνίγεται σε μία πηχτή φωσφορίζουσα λίμνη και χάνεται. Ευτυχισμένη λίμνη.
Μια αηδία δηλαδή.

"Κακιές Συνήθειες"

2006-01-26T00:32:00.000+02:00

Και γω όπως και οι άλλοι.
Ακόμα γράφω μικρά τραγικά (με πολλές έννοιες) ποιηματάκια σε χαρτοπετσέτες και τα πετάω μετά.
Ακόμα περιμένω να με περιμένουν.
Πολλές φορές ελπίζω ότι όλα θα πάνε καλά. Όχι συχνά όμως και μου περνάει αμέσως.
Φοβάμαι ότι δεν αξίζω τίποτα απο όλα αυτα που έχω... Ανεμομαζώματα ανεμοσκορπίσματα...
Φοβάμαι ότι δεν θα μάθω και θα κάνω τα ίδια.
Δε ζητάω βοήθεια.
Δε σταματάω να γκρινιάζω.
Ζητάω συγνώμη για να με πείσω ότι δεν είμαι εγωίστρια.
Είμαι σκληρή πολλές φορές με τις ευαισθησίες των άλλων. Το κάνω επίτηδες, η ευαισθησία είναι αδυναμία (και αυτο δεν επιτρέπεται κύριε λοχαγέ!).
Ξεχνάω πολύ. Με ενοχλεί που μοιάζω με τον πατέρα μου.
Είμαι παρανοϊκή συχνά.
Τίποτα.
Αυτά.
Άντε βρε, τζάμπα πράμα παίρνεις...
Χαμογελάω και είσαι εδώ.

"Ασσόδυο"

2006-01-23T21:13:00.000+02:00

Δεν ξέρω αν το χω ακόμα μέσα μου, αν είμαι η ίδια μετά από τόσο καιρό. Σταμάτησα πια να ασχολούμαι με ότι αγαπούσα και τώρα δεν κάνω τίποτα. Μου λείπουν τα γέλια μας, τα καλύτερά μας, εσύ, εγώ, οι εκδρομές, το φεύγα...
Μην με παρερμηνεύσεις...
Τα μάτια είναι τόσο διάφανα που φοβάμαι να θέλω δυνατά. Και όλα μου τα γραπτά εκεί καταλήγουν. Αρχή μου και τέλος.
Και μην γελάς._

"Μεμο"

2006-01-17T02:49:00.000+02:00

Ήθελα να το γράψω αυτό εδώ για να μην το ξεχάσω...
.
"Η ευγένεια δεν είναι υποχρέωση αλλά επιλογή."
.
Γιαυτο άμα σε πάρει ο διάολος την επομενη φορά, μη βάλεις τα κλάμματα.
Και κυρίως, μην τολμήσεις να αναρωτηθεις γιατι...

"Επίδραση"

2006-01-15T12:57:00.000+02:00

...όπως κοιτάς περίεργα κάτω απ'τις μαύρες βλεφαρίδες. Φυλάκη το σώμα, τα μάτια σου παράθυρα. Να κοιτάς. Περίεργα. Ενδιάμεσα.
Θα περιμένω να ρουφήξω την επόμενη ανάσα σου και.
Είναι αργά για θάματα αλλά νωρίς για.
Μ' αγαπάς, δε γίνεται αλλιως.

"Ευτυχισμένη..."

2006-01-03T01:31:00.000+02:00

Μπράβο τα κατάφερες... Νομίζω ότι άμα κάποιος μου κλείσει τη μύτη θα φουσκώσω σαν μπαλόνι και θα αρχίσω να απογειώνομαι...
Ανησυχούσα... οτι οι λέξεις αντί να πετάξουν σαν πουλιά θα μοιάζουν με γλάρους σε πετρελαιοκηλίδα. Αν πέταξαν λέει... μέχρι κει που δεν φτάνει το μάτι.
Χίλιες φορές και όσο μπορώ...
.
ΥΓ: το μπλογκ θα αντέξει όσο αντέχει ακόμα... Είμαι δω.

" Κοιμήσου τώρα..."

2005-12-14T23:08:00.000+02:00

"Τώρα το ξέρεις πια, δεν θα γυρίσω πίσω, ούτε καν για να χαιρετίσω. Σε κανένα αεροδρόμιο, καμια αποβάθρα, κανένα λιμάνι δεν θα με δεις να δακρύζω. Έτσι άδικα...
Άμα δεν ξερεις γιατί, δεν έχει σημασία, ούτε για σένα ούτε και για μένα. Όυτε για κανένα. Μπορείς να κοιταξεις ενδιάμεσα και να δεις τις διαπλεκόμενες ιστορίες μας, μέσα στις χρυσες πλεξούδες της Ειρήνης, τα μαλλιά της ήταν σχεδόν άσπρα, σύννεφα, χιόνια, τα χνούδια από της λέυκες που σέρνονται στο δρόμο και μουλιάζουν στις λακούβες, ποιος χέστηκε για τα χνούδια στο διάολο να πάνε και όχι δεν θέλω να με βοηθήσεις. Επειδή δεν θες να ξέρεις πως. Και δεν πειράζει, αλήθεια δεν πειράζει. Γιαυτό είμαι εγώ εδώ. Θα τα φτιαξω όλα θα δεις. Θα τα κάνω όλα όπως παλια. Κοιμήσου τώρα..."

"Ο Γάτος"

2005-12-11T14:03:00.000+02:00

Αν κάποιος παρακολουθούσε συστηματικά την μικρή πολυκατοικία με τον αριθμό 7, όπως εγώ, θα παρατηρούσε ότι για Κυριακή πρωί υπήρχαν πολλά σούρτα φέρτα. Όταν λέμε μικρή πολυκατοικία το εννoούμε, δυο όροφοι όλοι και όλοι, διαμερίσματα 4. Κατά τις 6.30 ξυπνάει ο Μπαμπάς που μένει με τη Μαμά και την Μικρή Κόρη στον Δεύτερο. Ο Μπαμπάς έχει υπερωρίες μια φορά το μήνα, οπότε ήταν ο δεύτερος που έφυγε για να πάει στην δουλειά. Ο πρώτος ή πρώτοι που έφυγαν δεν μας απασχολούν επειδή είναι οι αηδιαστικοί Θείοι του ισογείου, παράξενοι, περίεργοι, άχαροι και κουτοπόνηροι, δηλαδή ότι πρέπει για τον ρόλο του κακού γείτονα ή τον ρόλο του κακού γενικότερα.
Τρίτος έφυγε ένας ψηλός Νεαρός με γυαλιά, φορτωμένος με τσάντες και εμφανώς ταλαιπωρημένος.
Κάπου εκείνη την ώρα ήρθε η Χήρα από το σπίτι στην απέναντι γωνιά και η προσοχή μου αποσπάστηκε από κάτι ζουμερές πορτοκαλί μπουκίτσες. Κατέβηκα από τη γωνιά της ταράτσας του ερειπωμένου σπιτιού, που εδώ και λίγους μήνες αποτελει κατοικία και παρατηρητήριό μου, καθότι η ανάγκη μου για φαγητό νίκησε την περιέργειά μου.
Πρόσεξα όμως, γύρω στην καμια ώρα μετά, ότι βγήκε μία Νεαρη με μαύρο ζιβάγκο που κατευθύνθηκε προς άγνωστη κατεύθυνση.
Πολύ περίεργα όλα αυτά... ακόμα και για μένα που είμαι ένας γάτος που σκέφτεται. Ελπίζω η περιεργεία.... λοιπόν, ξέρετε τί λέει η παροιμία...

"Και επειδή έφυγε;"

2005-12-05T12:27:00.000+02:00

[...]
Danny came over last night and I cooked for him
He talked about you Mary and how much we loved you still
He told me he's packed up your books and your letters and things
But as the sun sets on Mary, it's rising on him
.
And we danced, and we drank
And I've seen something you probably never got the chance to see
Don't worry, Mary
Cause I'm taking care of Danny
And he's taking care of me...
Dido, "Mary's in India"

.
Είχα έναν εφιάλτη χθες (όχι ότι ήρθε η Mary και μας έπιασε στα πράσ(σ)α, Danny :P). Ξύπνησα καλύτερα. Θα είμαι καλύτερα νομίζω...
Αχ καλημέρες και καλή εβδομάδα.

"Φίλοι σου;"

2005-12-01T00:24:00.000+02:00

Αυτό που σκέφτομαι είναι ότι θα έρθει η στιγμή που δεν θα ξέρω τι να κάνω. Πρέπει να βρω μια λύση από τώρα αλλά δεν βοηθά κανείς. Μήπως να μοιραζόμουν το πρόβλημα; Μπααα...
Τελικά το πιστεύω. Ότι χάθηκε δεν υπήρξε ποτέ. Θα τα φυλάω στην βιβλιοθήκη σαν ένα καλό βιβλίο. Όλα. Και όταν θα με ρωτούν θα λέω: "Ήταν..."
"...μια καλή ιδέα."
"... πολύ ωραιο ψέμα."
"... καλές εποχές."
"... ωραίο να ελπίζεις."
"... σ'έναν κόσμο πολύ πολύ μακριά από δω."
Γενικά, χαίρομαι για όλα, δεν μετανιώνω ούτε στιγμή. Περίεργο για μένα αυτό, έχω συνηθίσει σε λάθη. Έχω συνηθίσει να φταίω εγώ. Όχι αυτή τη φορά.
Πάντως πρόσεχε μην βρεθεις σε φωτογραφία πάνω στα ράφια μου. Μπορεί να μην ξαναβγείς απ'αυτή...

"Φρίκη"

2005-11-28T13:37:00.000+02:00

"Την παθαίνεις. Λέω, όταν ξυπνάς ένα πρωί και βλέπεις ότι...
Ας πούμε, γύρω σου, συμβαίνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα, σαν παράλληλες ιστορίες, σαν ταινίες της ίδιας σεζόν. Και συ είσαι ένας απλός ηθοποιός. Υπάρχουν οι πρωταγωνιστές, υπάρχουν και οι απλοί ηθοποιοί. Ε, φρικάρεις όταν καταλαβαίνεις ότι πρώτον δεν είσαι πρωταγωνιστής και δεύτερον, έχεις τον αηδιαστικό χαρακτήρα του "φίλου". Ξέρεις τι εννοώ όταν λέω "φίλος". Είμαι σίγουρος ότι το πιασες. Ξέρεις, λέω τον τύπο που είναι φίλος του πρωταγωνιστή και σε κάποια φάση πεθαίνει, γύρω στο τέταρτο πριν το τέλος, εκεί που το κοινό τον έχει συμπαθήσει και τι κρίμα, ο πρωταγωνιστής εκδικείται τον άδικο χαμό του και φεύγει με την γκόμενα στο ηλιοβασίλεμα, μηχανή, σκόνη, αέρας, δερμάτινο, χωρις κράνος, ροκιά, και δεν συμμαζεύεται. Τίτλοι."
Ίσως όλο αυτό να είναι κόμπλεξ (δικό σου; δικό μου;). Μπορώ να το πιστέψω αλλά δεν θέλω. Για την ακρίβεια δεν θέλω ούτε να το ξέρω. Και δεν ξέρω τίποτα άλλο εκτός από το συναίσθημα. Και αυτό μου αρκεί.
Είχα πει ότι σας έχω κηδέψει χίλιες φορές, εκείνη την Δευτέρα.
Και σήμερα Δευτέρα είναι.
Μισώ τις Δευτέρες.

"Να Μη Μοιάζεις"

2005-11-25T00:01:00.000+02:00

Το ξέρεις ότι άμα πεις ψέματα, πολλές φορές δεν υπάρχει γυρισμός, γιατί δεν υπάρχει και δικαιολογία. Αυτές οι ασυμφωνίες με κουράζουν. Πιο πολύ όμως με κουράζει το "θα".
"Κάνε εσύ και θα...", " προσπάθησε εσύ και θα...", "Δείξε εσύ και θα...". Μα επιτέλους, θέλω να κάνετε εσείς και γω να...
:(

"Ανησυχίες; Μπααα..."

2005-11-24T00:52:00.000+02:00

Κάνω όλα αυτά που δεν θα πρεπε να κάνει κάποιος που γράφει (καθοριστική) πρόοδο αύριο, όπως το να γράφω τούτο δω.
Δεν ξέρω άμα αισθάνομαι καλά, ούτε αν θα πρεπε να είμαι ικανοποιημένη με τον εαυτό μου. Ξέρω πως είδα μια παλιά φίλη χθες στη στάση και χάρηκα πολύ. Φεύγει ο ένας έρχεται ο άλλος. Πολύς κόσμος μαζεύεται και όλο πηγαινοέρχεται. Και είναι όλα άτυπα ραντεβού.
Δεν έχω λεφτά για ψώνια. Δεν έχω διάθεση για ψώνια.
Έρχονται και Χριστούγεννα σου λέει, τι χαρά!
Έλεος.
Και πες τα Χριστούγεννα τα καταπίνω... η πρωτοχρονια; Δεν αντέχεται η πρωτοχρονια με καμία δύναμη. Έχω να περάσω καλή πρωτοχρονια 10 χρόνια, χωρίς υπερβολή δηλαδή την μισή μου ζωη...
Τελοσπάντων, νωρίς είναι ακόμα...
PS: Και δεν θα πείραζε να έπαιρνες και κάνα τηλέφωνο. Το ότι δεν πέθανα δεν λέει κάτι...

"Είσαι Ο Επόμενος;"

2005-11-14T13:56:00.000+02:00

Ναι, οι γονείς μου κάποια στιγμή θα γυρίσουν από τη Θεσσαλονίκη, εγώ τι φταίω να μου σπάτε τα νεύρα; Και τι παίρνετε εμένα τηλέφωνο; Που να ξέρω γω;
Και δεν μου πήραν και τσουρέκι. Ακούς εκεί να μην μου πάρουν τσουρέκι! Γιατί δηλαδή; τόσο δύσκολο είναι να πας και να στηθείς στο ζαχαροπλαστείο να πάρεις ένα;
Δεν έχω τίποτα. Άει στο διάολο με πρήξατε και σήμερα...
Δεν θέλω να πάω στη σχολή. Δεν θέλω να κάνω τίποτα. Δεν θέλω πάλι να αρχίσεις να μου λες τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια.
Εμένα δεν μου γράψατε κάρτα... Γιατί εμένα δεν μου γράψατε κάρτα;
Τι σκατά ρωτάς εσύ άμα δεν θες να μάθεις; Ε τι περιμένεις να σου πω, προφανώς έχω κάποιο πρόβλημα, αν δεν θες να ασχολείσαι με προβλήματα μην ρωτάς.
Έχω βαρεθει να σας αγαπώ συνέχεια. Να πάτε να πνιγείτε ρε, σκασίλα μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι, σκασίλα μου μικρή και πέντε ποντικοί. ουστ!
Και σε χίλια χρόνια από τώρα θα κοιτάω πίσω και θα μετανοιώνω γιατί θα βλέπω ότι δεν άξιζε.
Πάω για κλάδεμα τώρα...

"Διάφανα Τα Φτερά"

2005-11-13T04:57:00.000+02:00

Πασχίζεις να ανέβεις ένα βουνό. Παλεύεις με τα στοιχεία της φύσης και τις αντίξοες συνθήκες. Κρυώνεις, πεινας, σπας τα νύχια σου και γδέρνεις τα δάχτυλα ως το κόκκαλο. Πρέπει να τρέξεις να βιαστείς, να προλάβεις, να είσαι πρώτος από όλους γιατί αν χάσεις και σε αυτόν τον αγώνα ποιος ξέρει αν θα έχεις το κουράγιο να ανέβεις άλλο βουνό. 'Αλλο βουνό που να αξίζει, να είναι ψηλό και αγέρωχο, με πάγο πάνω πάνω αλλά και με ένα μικρό σπιτάκι, με καταφύγιο και αναμμένη φωτια.
Και όταν μετά από καιρό και μεγάλη ταλαιπωρία φτάσεις επάνω τι μεγάλη πίκρα αν θα συναντήσεις ένα άλλο σημαιάκι καρφωμένο. Ένα σημαιάκι παλιο και ξεσχισμένο αλλά που ακόμα στέκει εκεί πριν από σένα και που θα παραμείνει αφού φύγεις. Απ'το καταφύγιο δεν υπάρχει πια παρά ο σκελετός του, το κατέστρεψε μια μπόρα, όταν ήταν θυμωμένοι οι καιροί και οι άνεμοι.
Θα κοιτάξεις και θα χαζέψεις πέρα μακριά τους άλλους προορισμούς και για λίγο θα λυπηθεις τον εαυτό σου. Κλαίγοντας θα πετάξεις όλες τις αποδείξεις ότι κάποτε ήσουν εδώ, άλλωστε τι νόημα έχει να ανοίξεις ακόμα μία πληγή.
Θα τρέξεις μακριά πάλι, γιατί από μικρός τελευταίος ερχόσουν και έχεις αρχίσει να δέχεσαι ότι δεν θα βρεις ποτέ τη χαμένη σου πατρίδα...

"Επανάληψις"

2005-11-11T00:08:00.000+02:00

Σου το χα πει Σου το χα πει Σου το χα πει Σου το χα πει Σου το χα πει...
Δεν ήθελα να ξέρω Δεν ήθελα να ξέρω Δεν ήθελα να ξέρω Δεν ήθελα να ξέρω Δεν ήθελα να ξέρω...
Τώρα έμαθες; Τώρα έμαθες; Τώρα έμαθες; Τώρα έμαθες; Τώρα έμαθες; Τώρα έμαθες;
......
Άντε να αλλάξεις τον κόσμο τώρα. Και άμα έχεις χρόνο πέρνα και απο δώ.

"Ρε Συ Πρόσεχε"

2005-11-10T11:24:00.000+02:00

"Η ζωή σου περιστρέφεται γύρω από..."
"Ξέχνα το, είναι μαλάκια"
"Δεν θα τα ανεχόσουν διαφορετικά, γιατί να το κάνεις και τώρα;"
"Εσύ το είπες, να μην κοιτάμε πίσω"
"Δεν θα πληγωθείς; τι; τι; ΤΙ;"
"Καλά δεν το βλέπεις; Που πετας;"
"Και είναι η πρώτη φορά που δε σε κράτησα"
"Μίλα επιτέλους. Πες τα μας"
"Για πες για το κουτσομπολιο! Το ποιο; όχι βρε..."
"Και δεν έχω ιδέα τι σκατά φοβάσαι."
"Μα καλά δεν κουράστηκες;"

"Για Μένα"

2005-11-08T14:48:00.000+02:00

Δεν έχω πονοκέφαλο όμως σήμερα ξύπνησα χάλια. Και δεν γίνεται τίποτα.
Και εσυ είχες κάθε δίκιο να θυμώσεις που δεν ήρθα σήμερα, αλλά δεν είναι επειδή δεν σας σκέφτηκα. Καλά ναι, δεν σας σκέφτηκα η αλήθεια είναι. Εδώ δεν μπορώ να σκεφτώ εμένα. Για την ακρίβεια δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα αυτή τη στιγμη.
Και το παλεύω να βρω τι είναι αυτό το "τίποτα" που έχω...

"Μέτωπο Καθαρό"

2005-11-07T11:43:00.000+02:00

και ξαφνικά όταν σε ξυπνάει ο ήλιος που μπαίνει από την μπαλκόνοπορτα το κέφι φτιάχνει και αφήνεις πίσω όλα τα πικρά και πικρόχολα...
Όχι το κατάστημα δεν υποχρεούται να έχει δελτία παραπόνων έχει όμως κάτι πανάρχαια παπούτσια όπου μπορείτε να γράψετε όνομα, επίθετο και ιδιότητα.
Καλημέρα σας...

"Άυριο Θα Δείξει..."

2005-11-04T23:32:00.000+02:00

ΜερικέΣ φορέΣ νιώθω ενοχέΣ αλλά μετά μου περνάει. (Ήταν 11 Μαρτίου.)
Άμα ψάχνεις βρίσκεις. Άμα έχεις όρεξη να γράψεις μαλακίες το κάνεις.
Ναι σήμερα ήθελα να φτιάξω γλυκά. Όχι δεν έφτιαξα...

"Θέλω..."

2005-11-03T00:44:00.000+02:00

"Θέλω να ρθεις ένα πρωί να μου χτυπήσεις το κουδούνι, να κάτσεις να πιούμε καφέ.
Να φέρεις κρουασάν και να μου πεις πόσο όμορφη είμαι με γυαλιά και πυτζάμες.
Χωρίς να στο πω.
Θέλω να έρθεις μια μέρα να με πάρεις από τη δουλειά και να με γυρίσεις σπίτι.
Να κάνουμε μαζί ένα ζεστό μπάνιο και να διαβάζουμε αγκαλια.
Χωρίς να στο πω."
Θέλω να σταματήσω να τρέχω στην βροχή με μια χαλασμένη ομπρέλα να προλάβω το λεωφορείο και να σκοντάφτω στην άλλη. Σ'αυτη που δεν άνοιξε ποτέ την ομπρέλα, μυρίζει ένα τριαντάφυλλο στη μέση του δρόμου και παριστάνει ότι είναι από σένα.
Με συγχωρείτε δεσποινις...

"Εδώ"

2005-11-01T00:05:00.000+02:00

Γυρίιιιιισαμε, γυρίιιιισαμε. Υπέροχα περάσαμε. Φυσικά.
Κάποιος έχασε την μελαγχολία του γυρισμού και τη βρήκα εγώ. Και μου το έλεγε η μάνα μου, όταν ήμουν μικρή, να μην μαζεύω ότι βρίσκω πεταμένο στο δρόμο.
Αυτά τα τραγικά, τα ολίγα.

"For a minute there.."

2005-10-27T12:17:00.000+03:00

Ξεχάστηκα τόσο καιρό... Είναι που αποφάσισα να πηγαίνω στη σχολή.
Χθες πήγα στο Θηβαίο και ήταν υπέροχα. Αύριο πάμε εκδρομή στην Θεσσαλονίκη για το τριήμερο. Πειράζει που δεν συμμερίζομαι το κέφι των άλλων; Θα αντέξω πιστεύω.
Πρέπει να κάνεις αυτό και μετά αυτό και πρόσεχε μην.
Κατάλαβες; .... Ναι ουου, κατάλαβα. Θα κάνω ότι μου κάτσει, τουλάχιστον αλλάξαν τα πλάνα μου. Ευχαριστώ πολύ, αλλά δεν θα πάρω. Χορτάσαμε ανασφάλειες και ξυπνά μέσα μου η μανία που έχουν τα μικρά παιδιά όταν χαλάνε μυρμηγκοφωλιές.
Είναι που δεν έχω και διάθεση για δημόσιες σχέσεις.

"Ε Και;"

2005-10-20T10:56:00.000+03:00

Πρωινό ξύπνημα.
"Ωχ χτύπησε το ρημάδι τόσο γρήγορα; Δεν πειράζει να κοιμηθώ άλλα δέκα λεπτάκια. προλαβαίνω..."
...
"άντε ας κοιμηθώ και άλλα δέκα. Προλαβαίνω..."
...
"Ε αφού δεν προλαβαίνω πια, ας πάω την τρίτη ώρα"
.
Πρόλαβα όμως να κάνω ένα ζεστό μπάνιο, να διαβάσω κάτιτι, να ντυθώ με την ησυχία μου, να πιω καφέ και να μου μείνει ένα τεταρτάκι να απολαύσω το πρωινό τσιγάρο αραχτή στον καναπέ. (sou stelnw simata kapnou)
Το άγχος της σχολής μου έμεινε βέβαια αλλά κατα τα άλλα "Αυτή είναι ζωή!".

"Α ίσον Αρχή"

2005-10-18T09:33:00.000+03:00

"Α ίσον αρχή και το φοβάμαι. Φοβάμαι και το Ω γιατί σημαίνει τέλος. Φοβάμαι και να αγαπώ γιατί τα έχει και τα δύο. Νομίζω ότι φοβάμαι το αγαπώ γιατί σε μένα σημαίνει αγαπ. Έτσι χωρίς τέλος."
Θυμάσαι που σου έλεγα ότι φοβάμαι τα "ένα", "Ι" και "Α". Αυτό σημαίνει ότι κάπου έκεί έξω κυκλοφορεί έλεύθερο ένα "δύο", "ΙΙ" ή "Β" και τα σίκουελ δεν τα μπορώ. Χάνουν το άρωμα του πρώτου.
Αυτά.
"In my dreams I'm dying all the time..."

"Τι Έχουμε Εδώ;"

2005-10-15T14:35:00.000+03:00

Άμα παίζεις συνέχεια αυτά παθαίνεις. Την πάτησες. Την επόμενη φορά να προσέχεις καλό μου, ε;
Να προσέχεις.

"'Ασε με μένα..."

2005-10-13T00:58:00.000+03:00

Πρέπει πάντα να ασχολούμαι με κάτι, αλλιώς δεν μπορώ. Πρέπει με κάποιο τρόπο να απασχολώ το μυαλό μου αλλιώς σκέφτομαι και αυτό δεν είναι καλό. Θέλω να πω, ποτέ δεν με βοήθησε σε κάτι εκτός από το να μπερδεύομαι περισσότερο. Δεν ξέρω πως τα καταφέρνω κάθε φορά.
Είμαι καλή στις δημόσιες σχέσεις αλλά πατώνω στην φιλία. Μπορεί να την τσαλαπατάω κιόλας. Νομίζω. Δεν ξέρω.
Αν προσπαθώ να κάνω το σωστό αντίθετα με αυτό που θέλω, είμαι ο εαυτός μου;
Αν τελικά το να προσπαθώ να προσπαθώ να κάνω το σωστό αντίθετα με αυτό που θέλω είναι ο εαυτός μου, τότε αυτό δεν με κάνει υποκρίτρια;
Άρα είμαι διπρόσωπο σκουλήκι της γης;
(Ίσως να μαι κοντά στο ότι χειρότερο σου έχει τύχει.)
Έχω πονοκέφαλο...

"H μαλακία είναι ιός"

2005-10-10T12:30:00.000+03:00

Δε ξέρω ποιο είναι το τίμημα του να λες αυτό που πιστεύεις ή του να πιστευεις αυτό που λες, όχι απαραίτητα ταυτόχρονα. Αλλά τουλάχιστον δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι σου χρωστάνε κιόλας.
Σε μεγάλα κέφια έχω πείσει ανθρώπους να κάνουν πολλά πράγματα. Φυσικά το κερασάκι στην τούρτα είναι να τους κάνεις να πιστέψουν ότι "εγώ το σκέφτηκα, εγώ το αποφάσισα".
Στη δυστυχία όλοι σου κάνουν τον καλό και όλοι σε στηρίζουν. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ΜΠΟΡΟΥΝ. Οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να δώσουν χωρίς να πάρουν. Οσο να πεις ένας ώμος να κλάψεις και κάποιος να σου λέει "ναι" έρχεται φθηνά. Το ότι κάποιος σκέφτηκε για σένα, αγωνιούσε για σένα, έβρισκε λύσεις, δεν σε άφηνε να γίνεις ρεζίλι πίστεψέ με αυτά κοστίζουν. Χριστέ μου, είσαι 20 χρονών και το πιο τραγικό που σου συνέβη είναι να χωρίσεις (!) και πρέπει όλοι να το καταλάβουμε και να το σεβαστούμε, να κανονίσουμε τις ζωές μας έτσι ώστε να σε κάνουμε ευτυχισμένο, να σου κάνουμε τα χατήρια, να σε νταντεύουμε, να σου επισημαίνουμε συνέχεια τι τραγικό έγκλημα που έκανε "αυτή", που δεν σε εκτίμησε, που... που... που...
Γιατί έχεις δίκιο, φυσικά και έχεις δίκιο. "Αυτή" έχει άδικο που δεν ήταν ερωτευμένη μαζί σου και σου είπε να χωρίσετε. Πως τόλμησε!
Ρε άντε σύνελθε.

Ps: Εγώ σε διάφορα φόρουμ δεν ξεκατινιάζομαι. Στο blog μου ελεύθερα....

"Συναχώθηκα"

2005-10-06T18:29:00.000+03:00

Τρέχει η μύτη από το πρωί και δεν την προλαβαίνω. Δακρύζω συνέχεια κιόλας. Απαίσια. Έχω πλακωθεί στα τσάγια και στα κακάο με πιπέρι.Στη σχολή δεν πήγα, αλλά όταν μου είπαν για σινεμά...
Και τώρα είμαι χειρότερα από πριν. Χωρίς πυρετό όμως.
Χρόνια πολλά στην Αντιγόνη, που την ξέχασα. Αυτά.

"Απίστευτη Κούραση"

2005-10-03T13:48:00.000+03:00

Έχω κουραστεί και είναι κάπως προφανές θα έλεγα. Έχω κουραστεί να μεταφράζω ότι μου λένε καθημερινά. Λες και είναι τόσο δύσκολο να ζητάς αυτό που θέλεις. Λες και είναι τρομερό έγκλημα να προσπαθείς να πάρεις ό,τι θες να αποκτήσεις.
Φυσικά και για όποιον κατάλαβε "δεν είναι έγκλημα να εκμεταλλεύεσαι τους ανθρώπους". Θέλει χρόνο, δύναμη, θέληση και θράσος. Γαμώτο είναι τρομακτική "δύναμη" η θέληση στους ανθρώπους. Γιατί φυσικά μπορώ να πω "άντε και γαμήσου", να κοροιδέψω εσένα που νομίζεις ότι τα 'χεις όλα, να περιφρονήσω την αφέλεια, να μιλήσω άσχημα, να ξεβιδώσω τον ζυγό μου που κρατάει την ισορροπία και να σας αφήσω να φαγωθείτε σαν τα σκυλιά. Δεν θέλω. Μα την αλήθεια βαριέμαι αφόρητα.
Πάντως μην βασίζεστε και πολύ σε μένα. Έχω προειδοποιήσει ότι είμαι αδύναμος χαρακτήρας.

""Όνειρο II"

2005-09-27T11:41:00.000+03:00

H μαμά, όταν μικρή με ξυπνούσαν οι εφιάλτες μέσα στη νύχτα, μου έλεγε πάντα να της πω τι ονειρεύτηκα όσο φοβερό και να ήταν, γιατί αυτό ήταν ο μόνος τρόπος να μην το ξαναδώ. Τα πιο τρομακτικά όνειρα τα έλεγα στο αρκουδάκι μου.
Ξύπνησα και ένιωσα κάτι να στάζει από το ταβάνι. Απλωσα το χέρι μου να ανάψω το φως και ένιωσα τα δάχτυλά μου κολλημένα μεταξύ τους. Κοίταξα τριγύρω και παντού στους τοίχους έτρεχαν ρυάκια από αίμα. Προσπάθησα να φωνάξω αλλά δεν μπορούσα να ανοίξω το στόμα μου. Προσπάθησα να σηκωθώ και έπεσα κάτω. Στα πόδια μου δεν είχα πια κόκκαλα, σαν να ήταν φτιαγμένα από πλαστελίνη. Πεσμένη στο πάτωμα και ανίκανη να κουνηθώ, παγιδευμένη μες τον ίδιο μου τον εαυτό, ένιωθα σιγά σιγά το δωμάτιο να γεμίζει. Τα μάτια μου από τον τρόμο έμεναν πάντα ανοιχτά μέχρι που όλα έγιναν κόκκινα.
Ξύπνησα στο πάτωμα τυλιγμένη με το σεντόνι.

"Κάπου Αλλού"

2005-09-15T13:46:00.000+03:00

Όχι ότι θα ανησυχήσει κανείς, αλλά θα κάνω μια μικρή παύση εδώ.
Υπάρχουν ένα-δυο άτομα που ξέρουν γιατί, τρία-τέσσερα που θα αναρωτηθούν και ίσως ρωτήσουν, πέντε-έξι που θα αδιαφορήσουν και γύρω στα 6 δισεκατομμύρια που θα το αγνοούν.

ΥΓ: Για όσους ελπίζουν να σταματήσουν πλέον τα σκουπίδια στο διαδίκτυο: θα επιστρέψω.

"Κρατάω ακόμα"

2005-09-12T06:07:00.000+03:00

Απορίες πολλές και σήμερα, ένα σωρό ερωτηματικά. Μέρες σαν και αυτή νιώθω σαν τετράχρονο (ω τι κόσμος μαμα!).
Πως λίγη μπογιά στα μούτρα σου σε κάνει άλλον άνθρωπο... Δεν είμαι όμορφη. Ποτέ δεν ήμουν. Δε με χαλάει, ο περισσότερος κόσμος δεν είναι όμορφος. Ισως από συμβιβασμό να λέμε ότι όλοι είμαστε όμορφοι με ξεχωριστό τρόπο. Υπάρχουν όμορφοι και μη όμορφοι. Απο κει καταλαβαίνεις πολλά. "Πως είμαι;" "Μια χαρά" "Κούκλα" κλπ
Τι πάει να πει η ομορφιά είναι μέσα μας; Ποιος κοιτάει το μέσα μας; Είναι το ίδιο σαν να λες η ομορφιά είναι στη πλάτη σου, σ'ενα κόσμο που δεν υπάρχουν καθρέφτες.
Ψάξε.

"Νόμος του Μέρφυ"

2005-09-01T00:32:00.000+03:00

Είναι η μέρα που είμαι χάλια. Που ξύπνησα νυσταγμένη, που είμαι νευρική, που δεν θέλω να μου μιλάνε. Και δεν υπάρχει ίχνος σοκολάτας στο σπίτι. Ίχνος. Ούτε δίπλα στης γιαγιάς, άρα πρέπει να βγω έξω. Είμαι μες τη βρώμα βέβαια, το μαλλί λιγδιασμένο, αλλά ποιος κάνει μπάνιο για να πάει μέχρι το ψιλικατζίδικο που είναι στο ίδιο στενό; Φοράω ένα εμπριμέ φουστάνι της κακιάς ώρας, ίσα ίσα να μην πούνε ότι βγήκα με το νυχτικό, τις σαγιονάρες και ξεμυτίζω. Ο κυρ-Δημήτρης δεν παρεξηγει.
Φυσικά το ψιλικατζίδικο κλειστό.
Άντε να βγω στον κεντρικό, στο περιπτέρι. Βγαίνω. Μα φυσικά συνάντησα κάποιον παλιο γνώριμο, που είμαι σίγουρη ότι θα συγχαίρει για πολύ καιρό τον εαυτό του που η τωρινή κοπέλα του είναι τόσο κούκλα. Επίσης, το περίπτερο κλειστό. Άντε να πάω στο παρακάτω.
Πάω. Ε, να μην με δει σε αυτά τα χάλια και το παιδί του βίντεο κλαμπ, που βρήκα ώρα να περάσω απ'έξω γμ την καταδίκη μου; Νομίζω ότι ανοιγόκλεισε τα μάτια του δυο τρεις φορες πριν με χαιρετίσει. Η πρώτη από τρόμο οι άλλες από έκπληξη θέλω να πιστεύω. (Μπα, όλες από τρόμο...)
Συμπέρασμα: οι μόνες που δικαιούνται να κυκλοφορούν χύμα στο κύμα/Περιστέρι είναι οι δίμετρες βολλευμπολίστριες και αυτό μόνο μετά από αγώνα!

"Καλό Καλοκαίρι"

2005-08-30T23:59:00.000+03:00

Γύρισα από τα Κύθηρα και τα δύσκολα είχαν σχηματίσει σωρό στο γραφείο μου. Και κει πάνω από το σωρό, η φωτογραφία μας, ένα μακρινό καλοκαίρι στην αυλή της θειας μας στη βρύση, και οι τέσσερεις με στραβά δόντια και αληθινά χαμόγελα. Μεγαλώσαμε ρε παιδί και χαθήκαμε. Είχα δυο χρόνια να δω εσένα και τον αδερφό σου, ήξερα τι έκανες, ηξερες τι έκανα έτσι και αλλιώς το σόι είναι σόι, δεν χανόμαστε. Είχες προβλήματα υγείας και το ήξερα, ίσως γιαυτό απομακρυνόμουν πάντα, επειδή φοβόμουν. Αλλά ήσουν καλά ρε γαμώτο. Μέχρι που δεν είσαι.
Αυτό που με στεναχωρεί είναι που μου στερήθηκε το αντίο. Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι κάθε φορά που σε σκεφτόμουν δεν το ήξερες, που κατέβασα το ακουστικό κάνα δυο φορές και δεν έκανα το τηλεφώνημα. Τώρα μου λείπεις στα αλήθεια.

"Το Ζουμί"

2005-08-11T23:26:00.000+03:00

Ξέρω πως τα πράγματα δεν πάνε πάντα όπως τα θέλουμε. Ξέρω πως αυτό που είπα είναι μία άχρηστη εισαγωγική βλακεία και ξέρετε πως το ζουμί, αν υπάρχει, είναι παρακάτω. Ε, δεν είναι. Δηλαδή δεν υπάρχει.
Να στίψουμε. Να την γυρίσουμε ανάποδα και να την τινάξουμε από τους αστραγάλους.
Αυτό θα'χει γέλιο. Την τελευταία φορά που κάποιος με σήκωσε στον αέρα ήταν στην έκτη δημοτικού, στα γενέθλια μου.
Σε αναζήτηση του ζουμιού περνάμε από πολλά στάδια. Για παράδειγμα από το στάδιο της εξερεύνησης. Τι είναι το ζουμί; Τι μορφή έχει; Όχι κυριες και κύριοι, μπορεί και κυρία και κύριε, ή μπορεί και άνθρωπέ μου, ή μπορεί και κανείς να μην το διαβάζει αύτο οπότε απευθύνομαι στους απανταχού έχοντες ζουμί, όχι λέγω, δεν έχω πιει ή καπνίσει ή με όποιονδήποτε άλλο τρόπο καταναλώσει εθιστική ή άλλη ψυχοτέτοια ουσία. Αν μετράνε, 5 σοκολατάκια, 4 μπισκότα και κανένα τσιγάρο. Κανένα τσιγάρο;... χμμμ μισό λεπτό.
________________________________________
...και ένα τσιγάρο. Μμμμάλιστα....
Τι έλεγα; Ναι νομίζω δεν έχει μορφή, είναι κάτι που ή το έχεις ή δεν το χεις. Σαν την γκαντεμιά του τύπου με το μαύρο σύννεφο πάνω από το κεφάλι.
Βαρέθηκα να μιλάω για το ζουμί. Ισως είναι το ότι έχω λαλήσει εδώ στην Αθήνα. Ίσως είναι το απίστευτο συναίσθημα του να κερδίζεις μία παρτίδα σκάκι στη ζωή. Αφήνεις κάτι όταν βρεις κάτι καλύτερο. Αφήνεις κάτι όταν σε αφήσει. Αφήνεις κάτι. Πάντα αφήνεις κάτι. Εσύ ναι. Εγώ όχι.
Εγώ πάντα τεντώνομαι να αγγίξω τη γραμμη του ορίζοντα. Μπορεί να βρω και χρυσό. Μπορεί και να μην βρω τίποτα. Θα ψάξω όμως μέχρι εκεί που δεν παίρνει.
Και θα συνεχίσω να γράφω βλακείες, άνευ ζουμίου φυσικά. Δεν αφήνω πράγματα στη μέση. Δεν βαριέμαι εγώ, οι άλλοι βαριούνται. Ετσι πάει.

"Χάθηκε"

2005-08-10T00:53:00.000+03:00

Δεν έχω τι να κάνω και βαριέμαι. Ετσι απλά.
Θα μπορούσα να γράψω για το κινητό μου που ναι, το αγνοώ παντελώς, το ξεχνάω σε ξένα σπίτια και όχι, δεν το έχω χάσει ούτε μία φορά.
Ενοχλούμαι από διάφορα πράγματα, αλλά βαριέμαι να γκρινιάξω. Θα μιλήσω για μένα. Ναι το ξέρω, τόσο καιρό αυτό έκανα απλά τώρα θα το κάνω αναιδώς.
Η μικρή maya λατρεύει το σινεμά και τα βιβλία. Ή μάλλον τα βιβλία και το σινεμά. Και το θέατρο. Επίσης τα μπισκότα κανέλας. Α και τη σοκολάτα. Και όταν μεγαλώσει (σε λίγο δηλαδή) θέλει να γίνει ζαχαροπλάστης και όχι επίκουρος καθηγητής.
Αγαπάει πολύ να διαβάζει στην αιώρα κάτω από τη μεγάλη συκιά στο χωριο το καλοκαίρι. Της αρέσουν πολύ τα άστέρια. Της αρέσει να μιλάει για τον εαυτό της σε τρίτο πρόσωπο γιατί νομίζει ότι τη βοηθάει να την καταλάβει. Αγαπάει πολύ τη γιαγιά της. Το αγαπημένο της λουλούδι είναι η μαργαρίτα. Της αρέσουν τα ταξίδια επειδή δεν κουράζεται εύκολα. Κρατάει την ουλή στη πλάτη της για να κρατιέται στην πραγματικότητα. Και την άσπρη τρίχα στα μαλλιά. Της αρέσει να χαμογελάει σε αγνώστους στο μετρό.
Είναι πορτοκαλί με μαύρες ρίγες και μας λείπει πολύ. Αν τη βρείτε επικοινωνήστε μαζί μας.

"Τα Τρελά Του Χωριού"

2005-08-03T22:52:00.000+03:00

Δε περίμενα να βρω υπολογιστή στο χωριό, αλλά να που όλα γίνονται.
Δεν περίμενα πολλά να βρω στο χωριο...
Ήταν η πρώτη φορά που μου άρεσε να απαντουν ερώτηση με ερώτηση, έτσι και αλλιώς έχω αδυναμία στα παιδιά που δεν ακούν πάντα τη μαμά τους.
"Η ... κοπελα σου;"
"Ε και;" (εδώ χαμόγελο της κρεστ!)

Ισορροπώ στα όριά σου και το καταδιασκεδάζω! Ακολουθώ τον άσπρο λαγό για λίγο και θα ξανάρθω. Παρακαλώ περιμένετε...

_____________________________________________________

Μερικά σχόλια για μερικούς...
-Μας υποχρέωσες κοπελα μου! Μπράβο!
-Πάλι;! Είναι κρίμα όμως...
-Είναι το ότι μετά θα φταίω εγώ. Είναι το ότι μετά δεν πήρα ούτε ένα τηλέφωνο... Ας είναι...

"Όνειρο"

2005-07-21T01:03:00.000+03:00

Κρατάει σφιχτά το λουρί του μικρού της κανίς, τα τακούνια της χτυπούν το μάρμαρο γρήγορα, θυμωμένα.
"Που πάτε δεσποινίς;"
Δεν μπήκε στον κόπο να απαντήσει στον θυρωρό. Το δρόμο τον ήξερε καλά, τον είχε περπατήσει τόσες φορές. Αυτή και ποιος ξέρει πόσες άλλες άκουσαν τις ίδιες ψεύτικες υποσχέσεις. Ο φωτογράφος είναι ξαπλωμένος στο βάθος, σε μία αιώρα, μέρος του σκηνικού της τελευταίας φωτογράφισης: "Η όαση των λεγεωνάριων", σκόρπια γύρω του περικεφαλαίες, περικνημίδες και ψεύτικα ξίφη.Ο θυμός της κοπάζει για ένα δευτερόλεπτο, ίσα ίσα να επανέλθει με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Πλέον δε βλέπει μπροστά της από το μίσος, δεν ελέγχει τον εαυτό της. Παίρνει ένα ξίφος και το ρίχνει επάνω του με μανία. Δεν τα καταφέρνει με την πρώτη, το ξίφος είναι ψεύτικο και αμβλύ. Με την παλάμη της κάθετα στη λαβή ρίχνει όλο της το βάρος πάνω του και νιώθει το αίμα να κυλά ανάμεσα στα δάχτυλά της. Οι κραυγές της ήταν πιο δυνατές από τις δικές του. "Πάντα έτσι ήταν." σκέφτηκε ειρωνικά. Τα μάτια του, γαλάζια και ορθάνοιχτα κοιτούσαν πάνω από τον ώμο της, πάνω από αυτή, πέρα από αυτή. Η τρέλα της ψιθύρισε ότι την κοροιδεύουν και χώνει τα ήδη ματωμένα της δάχτυλα στις κόχες τους τραβώντας τα, ξεριζώνοντάς τα.
"Πως τολμάς να με ειρωνεύεσαι παλιομαλάκα;" τα δάκρυά πλέον κυλουν στο λαιμό της. Ασταμάτητα... Ανοίγει τις χούφτες της και το περιεχόμενο τους χαράζει δύο κόκκινους δρόμους στο πάτωμα.
Το κανίς με τη γλώσσα έξω, κουνώντας την ουρά πλησιάζει την κυρά του.
Παραπατώντας, με τα μαλλιά της κολλημένα στο μέτωπο από τον ιδρώτα βγάζει τα σωθικά της σε μια γωνιά, αφήνοντας το αιμάτινο αποτύπωμα της παλάμης της στον τοίχο.

"Γύρισα"

2005-07-19T23:49:00.000+03:00

Αυτό μέχρι να μου σταλούν οι δικές μου φωτογραφίες...

"Χεχεχε"

2005-07-12T01:20:00.000+03:00

Μη με ψάχνετε... Πάω διακοπές!!!!

Ι'll be back!

"Και Τι Έγινε;"

2005-07-11T00:53:00.000+03:00

Να γράψω για τα βαλς που δεν χόρεψες μικρή μου;
Είναι από αυτές τις ιστορίες που λιώνουν τα σιδερένια παπούτσια. Ή μάλλον δεν είναι ιστορία, είναι περισσότερο απογοήτευση... ούτε απογοήτευση, μάλλον... δε ξέρω τι είναι. Δεν είναι κούραση. Δεν είναι αυτό που είπες χθες στο msn εσύ...
"Τι σκατά έχεις τότε;" και "Γιατί μας τα πρήζεις;".
Περπατάει έξω από το δωμάτιο, θεέ μου να μη μπει να μη μπει...
Σε θυμάμαι που είπες... Ας είναι. Ξέρεις πόσα μου έχουν πει και τα έχουν πάρει πίσω; Αν ήξερες θα πρόσεχες. Ω ναι, γιαυτό βάζω το χέρι μου στη φωτιά. Θα πρόσεχεις τώρα...

"She Will Be"

2005-07-09T23:58:00.000+03:00

Δεν το έκανα επίτηδες. Σε κοίταξα και χαμογέλασα. Είπα καλημέρα.
"Μου έφτιαξες τη μέρα"
Μου έφτιαξες τη μέρα. Αλήθεια. Ένας άγνωστος μου είπε ότι του έφτιαξα τη μέρα. Όλη μου τη ζωή αυτό ήθελα γαμώτο. Να σας φτιάχνω τη μέρα. Κανένας σας δεν μου έκανε τη χάρη. Κανένας. Μόνο ένας άγνωστος. Αλλα "us clowns" έτσι είμαστε. Το μόνο που θέλω είναι να μην με πειράζετε. Μόνο αυτό. Και αν σε κάποια στιγμή σε κάνω και γελάσεις να το θυμάσαι. "Αντε και γαμήσου τώρα".

ΥΓ: I like people who can take a hint...
ΥΓ2:Thanks.

"Σσσσ..."

2005-07-07T03:27:00.000+03:00

Είναι ωραίο να γυρνάς σπίτι με τα πέδιλα στο χέρι, να ανεβαίνεις προσεκτικά τις σκάλες μην σε ακούσει κανείς. Είναι ωραίο πάλι να τριγυρνάς σε μία παραλία με τα πέδιλα στο χέρι, η μουσική απο πάνω και τα φώτα, ένα άλλο χέρι στο δικό σου σε κρατά στην πραγματικότητα...

κρυφά ταλέντα: 1 (κάνω κόμπο το κοτσάνι από το κεράσι με τη γλώσσα- Τwin Peaks, για τους γνωρίζοντες)

"Να Μπορούσα"

2005-07-05T00:29:00.000+03:00

Αν ήσουν σύννεφο, τι σχήμα θα είχες;
Αν ήσουν δάκρυ, τι σχήμα θα είχες;
Αν ήσουν όνειρο, πως θα ξυπνούσα;
Αν έλειπες, που θα σε έβρισκα;
Αν δε βαριόμουν, τι θα έκανα;
Αν ήσουν μονοπάτι, που θα οδηγούσες;
Αν ήσουν καθρέφτης, τι θα μου έδειχνες;
Αν ήσουν σεντόνι, τι θα έκρυβες;
Αν μπορούσα να πετάξω, που θα πήγαινα;
Αν σε ακολουθούσα, που θα με έβγαζες;
Αν μπορούσες, πως θα με σκότωνες;
Αν σε κρατούσα, τι θα άφηνα;
Αν απαντούσες, τι θα έλεγες;
Αν ήξερες τα πάντα, τι θα ρωτούσες;
Αν ήθελες να μάθεις , τι θα ρωτούσες;
Αν μπορούσες, τι θα έκανες;
Αν σε έπαιρνε, τι θα έκανες;
Αν σε έδιωχνα, θα ξαναγύριζες;
Αν δεν με άκουγες, τι θα έλεγα;
Αν στο ζητούσα, μεχρι που θα έφτανες;
Αν μπορούσα, τι θα έκανα;
Αν είχα επιλογή, τι θα διάλεγα;

Αστο, μην απαντάς. Είναι πολύ νωρίς καρδιά μου για τέτοια. Θα μάθουμε σιγά σιγά.

"Τελεία."

2005-07-04T01:56:00.000+03:00

Κούκλα η Πάτρα, κούκλος και ο Τοντ. Επιστροφή στη βάση και ξεκινάμε για νέα ταξίδια. Με το νου. Καλά είναι και αυτά. Βαρετά όμως.
Είναι εκνευριστικό όταν οι άλλοι παραλογίζονται, αλλα είναι πολύ απολαυστικό το να μη λες τίποτα. Κατευθείαν γίνεσαι παρατηρητης. (Σ' ακούω "πες-το-και-μπορεί-να-το-πιστέψεις", παραλογίζεσαι και του λόγου σου και το ξέρεις. Μπορεί και να θες όμως.)
Ακολουθώ χιλιομετρα πίσω. Παλιά νόμιζα πως άμα με άφηναν όλοι ήσυχη δεν θα με πλήγωνε κανένας, αλλά σιγά σιγά καταλαβαίνω πως δεν είναι αυτό. Έχει πλάκα τελικά να προσπαθούν να σε νιώσουν και να μην μπορούν. Ακόμα και όταν εξηγείς τα πάντα, τα πάντα ξεκάθαρα και ανοιχτα. Για μία ακόμα φορά δεμπειράζει.
Δεν θα πάω λοιπόν όσο και να θέλω. Θα μείνω εκτός εκούσια και ας πεθαίνω μόνη μου. Καλά δεν είμαι και μόνη μου, μόλις έφυγαν τα παιδιά. Χλιαρά θα τη βγάλουμε. Ο,τι ήθελα πάντα το έχω σε μικρές δόσεις κάθε μέρα. Νομίζω τελικά τα κατάφερα και χωρίς προσπάθεια.
"...και έχεις τα πάντα. Το ξέρεις. Το ξέρω. Αλλά εγώ έχω εσένα. Δεν είναι θέμα κτήσης ή εγωισμού. Τα άρωμα του καπνού στα χέρια σου και το φιλί σου στο λαιμό η υπογραφή, όσο και αν φοβηθείς μετά. Τα μπλεγμένα δάχτυλα και οι απαιτήσεις δεν είναι μακριά, απλά ακολούθα το δρόμο από χρυσό (μίλια μακριά από το Κάνσας, Ντόροθι), την ακτίνα που φανερώνει ότι το τίποτα που έβλεπες τόσο καιρό ήταν τελικά σκοτάδι."

"Οι Αγάπες Μου"

2005-06-30T15:43:00.000+03:00

Κρατάμε ενέχυρα. Το πιο παλιό είναι το λεύκωμα της Χρυσάνθης. Με κάνουν να νοσταλγώ αλλά δεν τα θέλω, ούτε να τα δώσω πίσω μπορώ, ούτε και να τα πετάξω. Τα κρατάω.
Παλιά, πολύ παλιά, είχα δύο "Αγάπες μου" τώρα δεν έχω καμία. Με πληγώνει καμια φορά μόνο για λίγο. Η μία την είδε αλλιώς και η άλλη έχασε το δρόμο. Απο τότε δεν είχα άλλες "αγάπες". Κανείς δεν νομίζω να καταλάβει τι εννοώ "αγάπες". Δεν μου λείπει καμιά τους. Ουτε και σε αυτές λείπω.
Δεν θα έρχεσαι εσύ να μου μιλάς για απώλεια ή για ότιδήποτε άλλο σπαραχτικό. Δεν θα έρχεσαι εσύ να μου μιλάς για λάθη, κατάλαβες; Βλακείες. Πολλές και διάφορες, πολύχρωμες.
Δεν πειράζει όταν είσαι μαλάκας εθελοντικά, έτσι;

"Πάει... Πέταξε..."

2005-06-27T17:17:00.000+03:00

Δεν υπάρχουν πιο άσχημα πουλιά από τα περιστέρια. Όχι τα άσπρα ή τα καφέ ή τα άλλα τα ποικιλόχρωμα. Το γκρίζο εννοώ που μοιάζει με τα παραπάνω αν αυτά έπεφταν σε πετρελαιοκηλίδα. 'Η ακόμα χειρότερα λες και βγήκε από τον τοίχο πολυκατοικίας-κουτιού κάπου στην Πλατεία Άττικής, απευθείας γέννημα των θεμελίων της, προορισμένο να ζει στη σκια της μονόχρωμης τέντας "Πειραϊκή-Πατραϊκή", αυτής με τα λουλούδια αποκάτω. Τα περίεργα μάτια του και η μηχανική περπατησιά του (σαν πορωμένος χιπχοπάς) δίνουν την εντύπωση ότι το γκρίζο περιστέρι είναι μία ανθρώπινη κατασκευή, ένα ρομπότ αποκλειστικά φτιαγμένο να δίνει την ψευδαίσθηση της ελευθερίας. Το σύμβολο και η έννοιά της τεχνητά και τα δυό. Τι, δε με πιστεύεις; Αρκεί να δεις πόσο μοιάζει το βλέμμα σου με αυτό του καναρινιού στο κλουβί όταν δεις ένα περιστέρι, γκρι σαν το μέταλλο, να περπατά στο μπαλκόνι σου.

"... Και Συ Και Ο Γρύλος Σου"

2005-06-26T02:55:00.000+03:00

Τελικά όλα καλα. Το λέω αν κάποιος ανησύχησε δηλαδή...
Το εφταράκι στην τσέπη μας. Το κοπλιμαν το ίδιο. Άντε και ας μην θυμάσαι το όνομά μου!
Τσακώθηκα και με μία... Ναι είναι λογικό να έρχεται δύο ώρες μετά, να μου πέρνει τη σειρά και να έχει το θράσος να την απαιτεί! ΟΚ, ίσως το "θα σου κάνω τις αντάυγειες καταίφι" να ήταν υπερβολικό, αλλά την κατινιά μέσα μου δεν την συγκράτησα. Όχι αυτή τη φορά.
Έχω και τα νεύρα μου γενικότερα.
Τα κορίτσια ψιλοθύμωσαν για το εφτά μου, εφόσον είχαν όντως διαβάσει περισσότερο, αλλά τι να κάνω. Αυτός είναι ο χαρακτήρας μου, η προσωπικότητα μου. Σε μία προφορική εξέταση το ξέρεις εξαρχής ότι δεν μετράει το τι ξέρεις αλλά πως το "πουλάς". Μήπως πρέπει να νιώσω άσχημα γιαυτό; δε ξέρω, κάτι τύψεις τις ένιωσα... Αλλά πάλι και γω η κακομοίρα ότι με ρωτούσε το απαντούσα, τι άλλο έπρεπε να κάνω; Α στο καλό...

"Αργήσαμε Αλλά Ήρθαμε"

2005-06-25T00:34:00.000+03:00

Μαυρίζω τα άλφα και τα ομικρον στην εφημερίδα, τα άλφα για τη ζωή που δεν έζησα και τα όμικρον για την πεπατημένη. Ο επόμενος μαλάκας που νομίζει ότι γνωρίζει τι είναι το καλύτερο για μένα θα πάρει πόδι πριν προλάβει να πει "πρέπει". Το τσαλακωμένο χαρτί είναι για να μείνει έτσι.
Τα φτερά μου κλαίνε για τη μαύρη οντίλ μετά τα μεσάνυχτα. Καμμένα. Κομμένα.
Ένας φυλακισμένος και δύο στο εδώλιο. Ερήμην, κύριε δικαστά.

Ωραία πόλη το Ναύπλιο. Πήγαμε για μπανάκι και ταβλάκι και φαγάκι και παγωτάκι και ξανά φαγάκι και ηλιοβασίλεμα και χάζεμα του φεγγαρόδρομου στα βραχάκια και βόλτα και χορό και ανατολή ηλίου στην εκκλησιά δίπλα με χαζές γλυκανάλατες μελωδίες με παράσιτα στο ραδιόφωνο. Και μετά γυρίσαμε σπιτι.
Ήταν τρίτη απόγευμα όταν έκανα το μοιραίο λάθος. Πήγα σε μία φίλη και της έμαθα μπιρίμπα. Αυτή σαν ανταπόδωση μου έμαθε πόκερ. Το ξενυχτήσαμε 3 φορές. Τα μαθήματα κάντα 4. Είναι και προφορικό το αυριανό, είναι και θεούσα αυτή, με το σταυρό στο χέρι, ΝεοΛουκά θα γίνω.

Υ.Γ: Αγάπη μου, να πλαντάξουν οι οχτροί μας και να πρασινίσουν ο ζηλιάρηδες!

"Γεγονότα"

2005-06-18T00:54:00.000+03:00

Με τούτα και με κείνα, με έπιασε και το στομάχι μου. Τουλάχιστον θα πάω διακοπές. Έστω και αν το διακοπές μαζί με φίλους σημαίνει διαφορετικά ξενοδοχεία. Έστω. Τι και αν τα σημαντικά τηλεφωνήματα δεν τα έκανα ποτέ; Δεν γκρινιάζω γιαυτό.
Άλλος τρέχει, άλλος κουράζεται, άλλος θίγεται, άλλος θυμώνει, άλλος φωνάζει, άλλος ρωτάει, άλλος μιλάει ακατάπαυστα, μπερδεύτηκα. Λίγο αργά για εξηγήσεις. Δεν πειράζει.
Και τα κουνούπια μου πίνουν το αίμα αχόρταγα. Νόμιζα ότι όταν θα έφευγα από πάνω θα σταματούσα να τσακώνομαι. Ελπίζω αύριο να με ξεχάσουν. Ας είναι.
"Γιατί κανείς δεν συνεργάζεται σε τούτο το γαμοπλανήτη;". Η φράση που θυμάμαι ζωντανά σαν να την ακούω και τώρα. Ή ήταν "σ'αυτή τη χώρα"; Ίσως να μην την θυμάμαι τόσο ζωντανά.
Μέχρι στιγμής έχουμε πέντε πτώματα στην κατάψυξη και δυο σκελετούς στην ντουλάπα. Και δύο αριστερά χέρια στο ανθοδοχείο. Καλό Καλοκαίρι.

"Απολογισμός II"

2005-06-15T01:01:00.000+03:00

Τσιγάρα: 0
Σεξ: 0
Αλκοόλ: 0
Εκνευριστικοί/Ενοχλητικοι Τύποι: 7
Ώρες Διαβάσματος: 1
Ταινίες: 1
Φαγητό: 0
Πιθανότητες Καλοκαιρινών Διακοπών: 1 στα 500 φανταστικομύρια
Απογοητεύσεις: 1
Κριτική/Παρατηρήσεις: 4
Ώρες Σκέψης/Στοχασμού Πάνω Στο Νόημα Της Ζωής: 4
Σκισμένες/Σβησμένες Φωτογραφίες: 3
Ώρες Λειτουργίας Κινητού Τηλεφώνου: 1
Σταλμένα Μηνύματα: 0
Εισερχόμενα Μηνύματα: [...] (δε γνωρίζω)
Μη Σταλμένα Μηνύματα: 6
Πιθανότητες Ο Ουρανός Να Γίνει Πιο Γαλανός: 1 στα 5οο απειροφανταστικομύρια
Κλήσεις Που Προωθούνται: 2
Ψεύτες/Υποκριτές: 2
Μελανιές: 3
Ευτυχισμένα Ζευγαράκια: 5
Πολύ Φίλοι: 1
Φίλοι: 4
Σχεδόν Φίλοι: 10
Εχθροι: 0
Τσιμπήματα Κουνουπιών: 5
Φουσκάλες Στο Νερό: 28
Χαμένες Ευκαιρίες: 2
Αληθινό Χαμόγελο: 1
Σοκολάτες: 1 (μικρή όμως...)
Άνθρωποι Που Με Θυμήθηκαν Χωρίς Λόγο: 0

"Απόκρυψη Στοιχείων"

2005-06-14T00:59:00.000+03:00

Τι μπορεί να θέλει ο κόσμος από μένα; Εσύ τι μπορεί να θες;
Δεν με ενημερώνει και κανείς να μάθω, να βάλω τα δυνατά μου τουλάχιστον. Μέχρι στιγμής έπεσα αμαχητι σε δύο μαθήματα και ένα εργαστήριο. Δεν πήγα καν. Δεμπειράζει.
Μάθετε τι σας γίνεται. Δεν είμαι καλά και δεν θέλω. Αλλιώς χάνω το άλλοθι που είμαι τόσο κάθαρμα. Ίσως όχι και τόσο.
Μεγαλώνω ρε πούστη. Ψίχουλα από δω και από κει. Δε θέλω τίποτα. Πάλι μόνη μου σε ένα σωρό κόσμο. Δε θέλω άλλους γνωστούς.

"Χαζομάρες"

2005-06-12T03:42:00.000+03:00

Είμαι ενοχλητική σαν κουνούπι. Και άχρηστη σαν κουνούπι. Ψυχάκιας. Γενικώς και παντός καιρού. Ας βρεθει ένας άνθρωπος να πει τα σωστά λόγια ή να βρει τον σωστό τρόπο. Είμαι άρρωστη. Το νιώθω. Σκατά.
Δεν είναι ότι δεν θέλω να το πω, είναι ότι δεν μπορώ. Φοβάμαι. Δεν μπορώ να νιώσω κάτι σωστά και "υγειηνά". Είχα την ευκαιρία και η στιγμή πάει, πέταξε. Και τώρα; Μαλακίες. Μετάνοιωσα. Έχασα.
"Να προσέχεις, καρδιά μου εκεί που πας. Ποιος θα σε σκεπάζει το βράδυ να μην κρυώνεις, ; Ποιος θα περιμένει να ξυπνήσεις το πρωί να κλέψει τη πρώτη ματιά σου, με το που χαράζει τα βλέφαρα; [...] Εσύ αγάπη μου δεν χωράς σε καμιά λίστα. "

"Και Αν Αντέχεις Σώσε Με"

2005-06-11T01:42:00.000+03:00

Γύρνα πίσω επιτέλους. Γιατί σε θυμάμαι μόνο όταν καπνίζω τη μάρκα των τσιγάρων σου. Θα με μαζέψουν μία μέρα από καμία γωνιά με βλέμμα χαμένο, θα με ρωτουν πως με λένε και δεν θα απαντώ.
Θέλω να ξαναγίνω μικρή. Έξι, οκτώ δέκα χρονών... Τότε που αναρωτιόμουν πόσο ψηλή θα γίνω, τι θα σπουδάσω, αν ο Μιχάλης θα με παντρευτεί να με αποκαταστήσει και τέτοια. Τώρα που έμαθα ότι δεν θα ψηλώσω άλλο (2 λάμες τιτάνιο μετά δηλαδή) και ότι ο Μιχάλης δεν είναι παιδί για σπίτι, δεν έχω τίποτα να περιμένω ή να αναρωτιέμαι.
Βαριέμαι.
Ένα μήνυμα σε μπουκάλι, μακάρι να το βρεί κάποιος. Το μήνυμα, όχι το μπουκάλι σκέτο. Θα δω τι θα κάνω στην πορεία. Ελπίζω να υπάρχει πορεία δηλαδή, γιατί μποτιλιάραμε.
Πως μπορεί να υπάρχουν στον κόσμο άνθρωποι τόσο ψεύτες; Δηλαδή ψεύτικοι από μέσα και απέξω. Και ψεύτες. Θυμώνω. Και λυπάμαι.

"Είπα Είμαι Αδύναμος Χαρακτήρας"

2005-06-08T00:47:00.000+03:00

Η maya δεν μπορεί να σας δεχτεί είναι σε σύσκεψη. Εδώ και πέντε μέρες τρέφεται αποκλειστικά με ζελέ light και κλαίει. Δεν διαβάζει, πίνει καφέδες και δεν κοιμάται πολύ. Τρέμουν τα χέρια της. Τσακώθηκε με πολλούς και κατάφερε να μην έχει άνθρωπο να επιβαρύνει με τις σκοτούρες της. Αλλά είναι αδύναμος χαρακτήρας και το μπλογκ δεν αντιστέκεται.
Δεν ξέρω ούτε το πρόβλημα ούτε τη λύση. Τα γυαλιά ηλίου, την ασπίδα μου, τα έχασα στο αεροδρόμιο μαζί με το αεροπλάνο για αλλού. Πως τα καταφέρνω κάθε φορά;
"Θα σ'αγαπώ για πάντα"
"Δεν θα ζήσεις για πάντα"
Πρέπει να μεγαλώσω επειγόντως.
Αν γυρνούσα πίσω το χρόνο θα έκανα αυτό που με είχα συμβουλεύσει. Τι καλά που θα ήταν όμως ΜΙΑ φορά...
Τι έχει η παράξενη με τις γρατζουνιές στα χέρια;
(πέφτει το σταμνάκι καταγής και σπα...)

"Nα Κοιτάς Το Ρολόι"

2005-06-03T00:35:00.000+03:00

Σαν να μην μας τα λες καλά γρύλε μου, απόψε. Δεν έχω καμία όρεξη να αρχίσω να εκφράζω τις σκέψεις μου γραφτά.
Τρι και Τρι και Τρι και Τρι... αυτό δικό σου είναι; όχι και τίποτα άλλο θα με πούνε και έντεχνη μετά.
" Όλα περνάνε" είχε πει ένας φίλος στην τρίτη λυκείου και το θυμάμαι ακόμα. Δεν περνάει η ώρα... Κάτι οι φίλοι που σκορπίσανε, κάτι η εξεταστική, κάτι το μάθημα που θα δώσω αύριο και δεν θα περάσω, επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα. (Το κάρμα μου το επιβαρύνει η κατσαρίδα που σκότωσα τις προάλλες.)
Τώρα τελευταία χρειάζεται να εξηγώ πολλά, και αυτό σημαίνει ότι πολύς κόσμος δεν με καταλαβαίνει. Ποιος να φταίει άραγε;...
"Κατάθλιψη της εξεταστικής είναι".
Και που ξέρεις εσύ ποια είμαι γω, τι κάνω, πως το κάνω και με ποιον; Και που ξέρεις εσύ τι θέλω και ποιον και πως και πόσο, ωστε να μου το δώσεις; Και που ξέρω εγώ τι θέλεις; Και ποιος σου είπε ότι θέλω να μάθω; Τι πάει να πει γιατί θυμώνω; Δε θυμώνω. Κλαίω. Πληγώνομαι. Παραπονιέμαι. Λυπάμαι. Πληγώνομαι. Δε θυμώνω._

P.S: Θα κάνω ένα διαλλειματάκι τώρα. Με κούρασε αυτό το μπλογκ. Λέει πολλά και άχρηστα. Θα γυρίσω.

"Ευτράπελα"

2005-06-01T00:56:00.000+03:00

Η ανατομική βελόνα είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται στη μικροβιολογία για τη λήψη δείγματος. Μετα το τέλος της εξέτασης, μία φίλη μου θεώρησε καλό να αφήσει τη βελόνα που δανείστηκε από τη βοηθό σε ένα ποτήρι.
Και ακούγεται η φωνή της καθηγήτριας: "Όχι μες τον καφέ μου!"